மாணவர் முரசு
இ-பேப்பர்
ஒரு பெரிய காடு இருந்தது. அங்கே ஓர் ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தில் நிறையப் புறாக்கள் வசித்து வந்தன. ஒருநாள் அந்தப் புறாக்கள் அனைத்தும் இரை (உணவு) தேடுவதற்காக வானத்தில் பறந்து சென்றன.
நீண்ட தூரம் பறந்த பிறகு, கீழே தரையில் நிறைய தானியங்கள் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்த்தன. “ஆகா! நிறைய உணவு கிடைத்துவிட்டது!” என்று மகிழ்ச்சியில் எல்லாப் புறாக்களும் தரையில் இறங்கிச் சாப்பிடத் தொடங்கின.
ஆனால், அது ஒரு வேடன் விரித்திருந்த வலை என்று அந்தப் புறாக்களுக்குத் தெரியாது. தானியத்தைச் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டுப் பறக்க முயன்றபோதுதான் தாங்கள் அனைவரும் வேடன் விரித்த வலையில் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்தன.
புறாக்கள் பயந்தன. “ஐயோ! நாம் மாட்டிக்கொண்டோமே! வேடன் வந்தால் நம்மைப் பிடித்துச் சென்றுவிடுவானே!” என்று கத்தின. ஒவ்வொரு புறாவும் தப்பிக்கத் தனித்தனியாகச் சிறகை அடித்துக்கொண்டு பறக்க முயன்றன. ஆனால், யாராலும் வலையைவிட்டு வெளியே வர முடியவில்லை.
வேடன் தூரத்தில் வருவதைப் பார்த்த அந்தப் புறாக் கூட்டத்தின் வயதான ஒரு புறா, ஒரு யோசனை சொன்னது.
“பிள்ளைகளா! பயப்படாதீர்கள். நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகப் பறக்க முயற்சி செய்தால் நம்மால் தப்பிக்க முடியாது. நான் ‘ஒன்று, இரண்டு, மூன்று’ என்று சொன்னவுடன், எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில், ஒரே பலத்தோடு பறக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் நாம் இந்த வலையோடு சேர்த்துப் பறந்துவிடலாம்,” என்றது.
வேடன் அருகில் வந்தான். தாத்தா புறா “ஒன்று... இரண்டு... மூன்று... பறக்கலாம்!” என்று கட்டளையிட்டது.
அடுத்த நொடி, எல்லாப் புறாக்களும் ஒற்றுமையாகச் சேர்ந்து சிறகை அடித்தன. என்ன ஆச்சரியம்! அந்தக் கனமான வலை அப்படியே தரையிலிருந்து மேலே எழும்பியது. புறாக்கள் வலையோடு சேர்த்து வானத்தில் பறந்து சென்றன.
தொடர்புடைய செய்திகள்
இதைப் பார்த்த வேடன் அதிர்ச்சியடைந்தான். அவனால் அந்தப் புறாக்களைப் பிடிக்க முடியவில்லை. புறாக்கள் பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்று, தங்கள் நண்பரான எலியின் உதவியுடன் வலையைக் கடித்துத் துண்டித்து விடுதலை அடைந்தன. அன்று முதல் அந்தப் புறாக்கள் ஒற்றுமையாகவே வாழ்ந்தன.
நீதி: தனித்தனியாகப் பிரிந்து நின்றால் ஆபத்து வரும். ஆனால், அனைவரும் ஒன்றுபட்டுச் செயல்பட்டால் எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தையும் வென்று விடலாம். இதுவே “ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு” ஆகும்.
ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு
கருத்தின் அடிப்படை: ஒரு தனி மனிதனால் செய்ய முடியாத கடினமான காரியத்தைக் கூட, பலர் ஒன்றாக இணைந்தால் மிக எளிதாகச் செய்து முடிக்க முடியும். ‘நான்’ என்பதை விட ‘நாம்’ என்பதற்கு என்றுமே சக்தி அதிகம். ஒரு கை ஓசை எழுப்பாது, ஆனால், இரு கைகள் இணைந்தால் ஓசை வரும். அதுபோலவே, மனிதர்கள் வேற்றுமைகளை மறந்து ஒற்றுமையாகச் செயல்பட்டால் வாழ்வில் வெற்றியும் பாதுகாப்பும் உண்டாகும்.
அன்றாட வாழ்வியல் உதாரணங்கள்:
குச்சியும் கட்டும்: ஒரு மெல்லிய குச்சியை யார் வேண்டுமானாலும் எளிதாக ஒடித்துவிடலாம். ஆனால், பத்து குச்சிகளை ஒன்றாகச் சேர்த்துக் கட்டினால், அதை எவ்வளவு பலசாலியாலும் ஒடிக்க முடியாது. அதுபோல் நாம் ஒற்றுமையாக இருந்தால் நம்மை யாராலும் அசைக்க முடியாது.
நூலும் கயிறும்: மெல்லிய நூல் அறுந்துவிடும். ஆனால் பல நூல்கள் இணைந்து திரிக்கப்பட்ட கயிறு (Rope), ஒரு பெரிய தேரை இழுக்கும் வலிமையைப் பெறுகிறது.
எறும்புகள்: ஒரு சிறிய எறும்பால் பெரிய உணவைத் தூக்க முடியாது. ஆனால், சாரை சாரையாகச் செல்லும் எறும்புகள் ஒன்று சேர்ந்து, தங்கள் எடையை விடப் பல மடங்கு கொண்ட பெரிய உணவையும் தூக்கிச் செல்லும்.
இதனால் ஏற்படும் நன்மைகள்:
பாதுகாப்பு: எதிரிகளிடமிருந்தும் துன்பங்களிலிருந்தும் நம்மைக் காத்துக்கொள்ள முடியும்.
வேலைப்பளு குறையும்: ஒரு பெரிய வேலையைப் பகிர்ந்து செய்யும்போது, யாருக்கும் சோர்வு தெரியாது; வேலையும் விரைவில் முடியும்.
மனவலிமை: துன்பம் வரும்போது தனியாக இருப்பவர் உடைந்து போவார். ஆனால், உடன் நிற்க ஆள்கள் இருந்தால் அந்தத் துன்பத்தை எளிதாகக் கடந்து விடுவார்.
முடிவுரை: ‘தனிமரம் தோப்பாகாது’ என்பார்கள். நாம் குடும்பமாகவோ, நண்பர்களாகவோ அல்லது ஒரு சமூகமாகவோ இணைந்து செயல்படும்போதுதான் வளர்ச்சி சாத்தியம். பிரிந்து நின்றால் வீழ்வோம்; இணைந்து நின்றால் வெல்வோம். இதுவே இக்கதையின் நீதி.