திறமையான கைகளில், களிமண் என்பது வெறும் மண் என்பதைவிட மேலானது. அது ஒரு நல்வாய்ப்பாகவும் சாத்தியக்கூறாகவும் உருவெடுக்கிறது.
கலைஞரின் அழுத்தத்திற்கு எளிதில் வளைந்து, அசைவுகளுக்கு ஈடுகொடுத்து, அந்தக் கலைஞர் எடுக்கும் ஒவ்வொரு தெரிவின் தடயங்களையும் அது தன்னில் தாங்கிக்கொள்கிறது.
களிமண் பலதரப்பட்ட வழிகளில் உயிர்பெறுகிறது. சில கலைஞர்கள் அதன் அமைப்பையும் வடிவத்தையும் ஆழமாக ஆராய்கின்றனர். மற்றவர்கள், புத்தாக்கம், பரிசோதனை அல்லது கதை சொல்லும் கலை ஆகியவற்றின் வாயிலாக அதனைக் கையாள்கின்றனர்.
ஒவ்வொரு படைப்பிலும் அதனை உருவாக்கிய கலைஞரின் தனித்துவமான அணுகுமுறையும் கலைப் பார்வையும் வெளிப்படுகிறது.
எல்லைகளைக் கடந்த பார்வை
புதுடெல்லியைச் சேர்ந்த 40 வயது கலைஞர் அனிந்தா வர்மாவின் களிமண் படைப்புகளைக் கூர்ந்து நோக்கினால், அவற்றில் கைத்தறித் துணிகள், வண்ணமயமான கயிறுகள், பல்வகை கற்கள் போன்ற பொருள்கள் இணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
“களிமண் என்பது முழுமை அடைவதற்கான கலைப்பொருள் அல்ல. அது புத்தாக்கத்தை ஆராய்வதற்கான ஒரு கருவியாக நான் கருதுகிறேன்,” என்று திருவாட்டி அனிந்தா கூறினார். கிட்டத்தட்ட ஆறு ஆண்டுகளுக்குமுன், கொவிட்-19 பெருந்தொற்று காலத்தில், அவர் களிமண் கலைப்பாதையில் பயணிக்க ஆரம்பித்தார்.
மண்பாண்டப் படைப்புகளை விலைமதிப்பற்ற, அசைவற்ற பொருள்களாகக் கருதும் பாரம்பரிய சிந்தனைக்கு மாற்றாக, அவர் அக்கலையின் எல்லைகளைத் தாண்டிச் சென்று, புதிய வடிவங்களையும் அனுபவங்களையும் உருவாக்க முயற்சிக்கிறார்.
தற்போது சிங்கப்பூரில் வசிக்கும் திருவாட்டி அனிந்தா, இந்தியாவில் சிறுவயதில் தம்மைச் சூழ்ந்திருந்த ஆடைகள்தான் இன்று தமது கலைக்கான அடித்தளங்களில் ஒன்றாக இருப்பதாகக் கூறினார்.
தொடர்புடைய செய்திகள்
“என் அம்மாவுக்குப் பல்வகை துணிகளின்மீது ஆர்வம் அதிகம். அதனால் இழை நய அமைப்புகள் (textures) எப்போதும் என்னை ஈர்த்தன. அந்த நினைவுகளை மறுபடியும் படைக்க களிமண் ஒரு புதிய வழி,” என்றார் அவர்.
அவரது செயல்முறை முற்றிலும் உள்ளுணர்வு சார்ந்ததாக இருந்தது (Intuitive). “நான் பொருள்கள் இருக்கும் இடங்களைப் பார்க்காமல் எனக்குத் தேவைப்படும் அனைத்தையும் சேகரிப்பேன். தையல்காரர்கள் தேவையற்றவை என ஒதுக்கும் துணிகள் முதல் என் மகளின் பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள கட்டுமானத்தளத்தில் கிடைக்கும் சிறுகற்கள் வரை,” என்று அவர் கூறினார்.
களிமண் கலையில் பொறியாளரின் பயணம்
49 வயது கலைஞர் பூஜா பூஜாரியைப் பொறுத்தவரை, மண்பாண்டக் கலைஞராகும் அவரது பயணம் ஒரு கலையகத்தில் தொடங்கவில்லை, மாறாக ஓர் அலுவலக அறையில்தான் தொடங்கியது. கணினிப் பொறியாளரான அவர், தொழில்நுட்பத் துறையில் 15 ஆண்டுகள் அனுபவமிக்கவர்.
ஒரு நாள் நண்பர் ஒருவரின் எதிர்பாராத சவால் அவரது வாழ்க்கைத் திசையை மாற்றியது.
“ஒரு பொறியாளரால் மண்பாண்ட படைப்புகளை உருவாக்க முடியுமா?” என்ற அந்தச் சவாலைக் கேட்டவுடன், உடனடியாக ஒரு மண்பாண்ட வகுப்பில் தமது பெயரை அவர் பதிவு செய்தார். “முதல் நாளிலிருந்தே அந்தக் கலையின் தன்மை என்னை ஆழமாகக் கவர்ந்துவிட்டது,” என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.
அந்தத் தருணமே அவரது வாழ்க்கையை மாற்றியது. இன்று, அவர் சிங்கப்பூரில் ‘க்லே கத்தா செரமிக்ஸ்’ (Klay Kathaa Ceramics) என்ற தமது சொந்த கலையகத்தை நடத்தி வருகிறார். ஒவ்வொரு படைப்பும் ஒரு கதையைச் சொல்லும் என்ற அவரது நம்பிக்கையே கலையகத்தின் பெயரில் பிரதிபலிப்பதாக அவர் குறிப்பிட்டார்.
யானைகளே அவரது தனிப்பட்ட கலைப் படைப்புகளின் அடையாளம். சக்கரத்தில் அவர் உருவாக்கும் பல சிற்பங்களும் யானை வடிவம் பெறுகின்றன.
“பலரும் என்னை ‘யானை பெண்’ என்று அழைப்பார்கள்,” என்று சிரித்தபடி கூறிய திருவாட்டி பூஜா தமது ஒவ்வொரு படைப்பும் தாம் எங்கிருந்து வந்தார், என்னென்ன கற்றார் என்பதற்கான ஒரு நினைவுச் சின்னமாக திகழ்வதாகப் பகிர்ந்துகொண்டார்.
அவரது கலை உலகில் அறிவியலும் கதைசொல்லலும் ஒன்றிணைந்து செயல்படுகின்றன. வேதியியல் பரிசோதனைகளில் ஈடுபட்டு, மெருகுப் பூச்சுகளை (glazes) அவர் தாமே சொந்தமாக உருவாக்குகிறார். சிங்கப்பூரின் மண்ணிலிருந்து தென்கிழக்காசிய கட்டட வடிவங்கள்வரை பல கூறுகளைத் தமது படைப்புகளில் ஒன்றிணைக்கும் முயற்சியில் அவர் தொடர்ந்து ஈடுபடுகிறார்.
களிமண் ஓர் உலகளாவிய மொழி என்று வலியுறுத்திய திருவாட்டி பூஜா சிங்கப்பூரில் கலைஞர்களுக்கு வழங்கப்படும் மரியாதை தமக்குப் பெருமளவில் உத்வேகம் அளிப்பதாகச் சொன்னார்.
அவரது கலைப் பயணத்தில் சமூக அனுபவமும் முக்கியமான இடம்பெற்றுள்ளது. அவர் நடத்தும் கலைப் பட்டறைகள் மூலம், களிமண் தமக்கு கற்றுத்தந்த பொறுமை, உள்ளுணர்வு, மன நிம்மதி, மனித இணைப்பு ஆகியவற்றைப் பிறரிடம் பகிர்ந்து வருகிறார்.
“செயற்கை நுண்ணறிவு ஆளும், உடனடித் திருப்தி தேடும் இந்தக் காலத்தில், மெதுவான கலையின்வழி (slow art) கிடைக்கக்கூடும் மகிழ்ச்சியை இன்னும் பல இளையர்கள் அனுபவிக்க வேண்டும்,” என்று தமது விருப்பத்தைத் திருவாட்டி பூஜா தெரிவித்தார்.
மரபு வேர்களைக் கலைப் படைப்புகளில் இணைத்தல்
இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிங்கப்பூரைத் தம் இல்லமாகக் கொண்ட கலைஞர் சுவேதா பட்டேல், பாரம்பரியத்தையும் புதுமையையும் இணைக்கும் தனித்துவமான களிமண் படைப்புகளை உருவாக்கி வருகிறார்.
திருவாட்டி சுவேதாவின் களிமண் மீதான ஆர்வம் 2006ல் பிறந்தது. இந்தியாவின் பாரம்பரியக் கிராமிய மண்பாண்டக் கலைஞர்களைப் பற்றிய ஆவணப்படங்கள் அவரது கவனத்தை ஈர்த்தன.
சக்கரத்தின் நிலையான சுழற்சியில், உருவமற்ற களிமண் அமைதியாக உருவம் பெறும்போது மண்பாண்ட உலகின் அழகைத் திருவாட்டி சுவேதா கண்டதாகக் குறிப்பிட்டார். அதுவே அவரது கலைப் பயணத்திற்குத் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைந்தது.
சிங்கப்பூரின் அனுபவமிக்க மண்பாண்டக் கலைஞர்களான சுவா சூ கிம் (Chua Soo Khim), லிம் கிம் ஹுய் (Lim Kim Hui) ஆகியோரின் நேரடி வழிகாட்டுதலுடன் பயிற்சி பெற்ற திருவாட்டி சுவேதா, தமது திறமைகளை மேலும் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டார். இந்தப் பயிற்சியின் பயனாக, வடிவமைப்பு, மெருகுப் பூச்சு (glaze), சூளைப் பதனம் (firing) ஆகியவற்றின் நுண்ணிய இணைப்புகளை ஆராய்ந்து, தமது படைப்புகளில் புதிய சோதனைகளையும் படைப்பாற்றலையும் உருவாக்கத் தொடங்கினார்.
நோக்கா (noka) எனப்படும் நெல் தூள் சாம்பல் முதல் மாட்டுச் சாணி சாம்பல் வரை, பல்வேறு தனித்துவமான இயற்கைப் பொருள்களைப் பயன்படுத்தி மெருகுப் பூச்சுகளை (glazes) திருவாட்டி சுவேதா தயாரித்துள்ளார்.
இந்த முயற்சிகள் மூலம், பொருள் பரிசோதனையையும் (material experimentation) கலாசார கதைசொல்லலையும் (cultural storytelling) ஒன்றாக இணைத்து, பாரம்பரிய இந்திய முறைகளுக்கு மரியாதை செலுத்திக் கொண்டே மண்பாண்டக் கலையில் புதுமை நிறைந்த அணுகுமுறையை அவர் உருவாக்குகிறார்.
வாயு மற்றும் மரச் சூளைப் பதனத்தின் (wood firing) மூலம் உருவாகும் ஆழமான, சில நேரங்களில் எதிர்பாராத மேற்பரப்பு அமைப்புகளும் (surface textures) இயற்கையான நிற மாற்றங்களும் அவரது படைப்புகளின் சிறப்பு அம்சங்களாகும்.
‘பிந்தி’ (Bindi) எனப்படும் அவரது அண்மைய தொடரில் உள்ள ஒவ்வொரு படைப்பின் மையத்திலும் ஒரு சிவப்பு வட்டம் (red circle) காணப்படுகிறது. இது பாரம்பரியமாக நெற்றியில் இந்தியப் பெண்கள் இட்டுக்கொள்ளும் பொட்டை நினைவூட்டும் வண்ணம் உருவாக்கப்பட்டது.
இந்த வடிவமைப்பின் தனித்துவம் மூலம், திருவாட்டி சுவேதா தமது இந்திய மரபைப் பெருமையுடன் வெளிப்படுத்துவதாகக் குறிப்பிட்டார்.

