மாவு மில்

சிறுகதை கலைவாணி இளங்கோ

லிட்டில் இந்தியா பகுதியே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. பொங்கல் பண்டிகையின் உற்சாகப் பரபரப்பு மக்களிடையே பரவி இருந்தது.

பண்டிகை வர இன்னும் இரு தினங்கள்தான் உள்ளன என்பதால் மக்கள் கூட்டம் அலைபோல் கேம்பல் லேனைச் சூழ்ந்து இருந்தது. அனைவரும் தங்கள் வீட்டிற்குத் தேவையானவற்றை வாங்குவதில் முண்டியடித்தனர்.

அஞ்சனும் புத்தாடைகளை வாங்கத் தேக்கா பகுதிக்கு வந்தான். முக்கி முனங்கிக் கிடைத்த சிறு சாலையில் வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தான்.

"அங்கிள் வணக்கம், அந்த பாத்தேக் சட்டைய எடுங்க, இன்னும் இரண்டு சட்டைகளையும் எடுத்துக்குறேன். தாத்தாவோடே நண்பர்களுக்கு ரொம்பப் புடிக்கும்," என்றான் அஞ்சன்.

"தம்பி நல்லா இருக்கீயா அய்யா? பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு. இன்னுமா தாத்தாவின் கூட்டாளிங்களுக்கு உடுப்பு வாங்குறே? நான்கூட அந்த மில்லு பக்கம்போக நேரமில்லைப்பா," என்ற கடைக்காரத் தாத்தா மெல்ல உடைகளைப் பையில் போட்டுக்கொடுத்தார்.

"நன்றி அங்கிள். என்னுடைய ஒவ்வொரு தீபாவளியும் பொங்கலும் அவர்களோடுதான் ஆரம்பிக்கும். பழச அவ்வளவு எளிதில மறக்கமுடியுமா தாத்தா?" என்று கூறியபடி புன்னகைத்து மெல்ல நடந்தான் அஞ்சன்.

பரி­சுப் பொருட்­கள் வாங்­கு­வ­தில் மூத்த பேர­னான அஞ்­ச­னோடு யாரும் போட்­டி­யிட முடி­யாது. அப்­ப­டித்­தான் பார்த்துப் பார்த்து தனது குடும்­பத்­திற்கு மட்­டு­மல்ல தன்னை வளர்த்­த­வர்­க­ளுக்­கும் அன்­புக்­கு­ரி­ய­வர்­க­ளுக்­கும் தவ­றா­மல் தீபா­வ­ளிக்­கும் பொங்­க­லுக்­கும் முன்பு ஆண்டு­தோ­றும் வாங்­கு­வான்.

இந்த 30 வய­துள்ள வளர்ந்த பையன்­தான் தமது வாழ்­நாள்­க­ளின் முக்­கால்­வாசிப் பகு­தி­யைத் தாத்தா பாட்­டி­யோ­டு­தான் கழித்­த­வன் ஆவான்.

அவ­னுக்கு 7 வயது இருக்­கும்­போது அவ­னது தந்­தைக்­கு கோலா­லாம்­பூ­ரில் வேலை கிடைத்தது.

குடும்­பச்­ சுமை தாங்­கா­மல் தவித்­துக்­கொண்­டி­ருக்­கும் அஞ்­ச­னின் அப்­பா­விற்கு அந்­தப் புதிய வேலை கைகொ­டுக்­கும் என்­ப­தால் அங்­கேயே குடும்­பத்­தோடு சென்று­வி­ட­லாம் என்று அவர் முடிவு செய்­தார்.

அப்­போது இங்­கு படித்­துக் கொண்­டி­ருந்த பேர­னைப் பிரிய மன­மில்­லாத அஞ்­ச­னின் தாத்தா ராமு, தம் கூடவே அஞ்­சன் வள­ரட்­டும் என்று அவர் அன்­புடன் வேண்டிக்கொண்­ட­தால் அவன் பெற்­றோர் 3 தம்­பி­களை மட்­டும் அழைத்­துக்­கொண்டு மலே­சி­யா­விற்­குச் சென்­ற­னர்.

தாத்தா ராமு அவர்­கள் கஃப் ரோட்­டி­லுள்ள மாவு மில்­லில்­தான் வேலை செய்துகொண்­டி­ருந்­தார். அஞ்­சனை அவன் பெற்­றோ­ரி­டம் காட்ட மாதம் 3 நாட்­கள் விடு­முறை எடுத்­துக்­கொண்டு அவ­னை­யும் அழைத்­துக்­கொண்டு கோலா­லம்­பூ­ருக்­குச் செல்­வார்.

அந்த மூன்று நாட்­கள்­கூட அந்­தச் சிறு­வ­னுக்கு மகிழ்ச்­சி­யை­விட ஏக்­கத்­தைத்­தான் அளிக்­கும்.

பாட்டி தனி­யா­க சிங்­கப்­பூ­ரில் என்ன செய்­கி­றார்­களோ என்று எண்­ணிப் பரி­த­விக்­கும் அந்­தப் பிஞ்சு உள்­ளம்.

அப்­படி ஒரு அள­வற்ற அன்­பை­யும் மதிப்­பை­யும் பாசத்­தை­யும் தாத்தா பாட்­டி­மீது வைத்திருந்தான் அந்­தப் பொடி­யன்.

அஞ்­சன், தாத்தா ராமு வேலை பார்த்த கஃப் ரோட்­டி­லுள்ள மாவு மில்லை நோக்கி நடந்­தான். அங்குதான் தாத்­தா­வின் நண்­பர்­கள் இன்­னும் வேலை செய்து கொண்­டிருந்தனர்.

ஆலயத்தை நோக்கி வரி­சை­யில் நிற்­கும் பக்­தர்­கள் கூட்­டம் போல ஒவ்­வொரு கடை­யி­லும் வழிந்­தோடும் கூட்­டத்­தைப் பொருட்­ப­டுத்­தா­மல் அவன் நடந்­தான். அவன் கால்­கள் முன்­னோக்­கிச் செல்ல, எண்ண அலை­கள் பின்­னோக்­கிச் சென்றன.

அஞ்­சன் பால்ய பரு­வத்­தில் தாத்தா ராமுவை அந்த கஃப் ரோடு மாவு மில்­லில் தான் சந்­திப்­பான். அது­தான் 65 வயது தாத்­தா­வின் 35 ஆண்­டு­காலப் பணி­யி­டம் ஆகும்.

வயது முதிர்ந்த காலத்­தி­லும் சொந்தக் காலில் நிற்க வேண்­டும் என்­ப­தில் தாத்தா தீர்­மா­ன­மாக இருந்­தார்.

பூன் கெங்கில் உள்ள ஒரு தொடக்­கப்­பள்­ளி­யில் படித்து வந்த அஞ்­சன், பள்ளி முடிந்­த­பின் தின­மும் மாவு மில்­லுக்­குச் சிட்­டாய்ச் சிற­க­டித்­துப் பறப்­பான்.

தாத்தா வேலை பார்க்­கும் அழகை ரசிக்க அவ­னுக்கு இரு கண்­கள் போதா.

"தாத்தா, உங்­க­ளுக்கு ஏதாச்சும் உதவி செய்­யவா? நான் பள்­ளிக்­கூ­டத்­தில் வீட்­டுப்­பா­டங்­களை முடிச்­சிட்­டேனே," எனச் சொல்­லிக்­கொண்டே தாத்­தா­வின் நிழ­லில் விளை­யாட ஆசைப்­ப­டு­வான்.

"சரிப்பா தம்பி. நீ போய் மேசை­யில இருக்­கும் தோசைய போய்ச் சாப்­பிடு. பசி­யோடு இருப்பே. சாப்­பிட்டு பின்ன தாத்­தா­வுக்கு உதவி செய்," எனச் செல்­ல­மாக அவ­னது முடி­யைக் கோதி­வி­டு­வார்.

இந்த உண்மை யாருக்­கும் தெரி­யா­மல் இருப்­பது நல்­லது. குறிப்­பா­கப் பாட்­டிக்கு!

பாட்­டி­யின் சமை­ய­லை­வி­டத் தனது தாத்தா வாங்­கிக் கொடுக்­கும் மசாலாத் தோசை­யில்­தான் ருசி அதி­கம் என்று நினைக்­கும் அள­விற்கு அஞ்­ச­னின் நாக்கு மாறி­விட்­டது! அப்­படி ஒரு பந்­தம், தாத்­தா­விற்­கும் பேர­னுக்­கும்!

பொது­வா­கத் தாத்தா பாட்­டி­யிடம் வள­ரும் பேரப்பிள்­ளை­கள் செல்­லம் அதி­கம் கொடுப்­ப­தால் சரி­யாக இருக்கமாட்­டார்­கள் என்ற பொது­வான எண்­ணத்தை உடைத்து எறி­யும் அள­விற்கு இருந்­தது அஞ்­ச­னின் தாத்தா பாட்­டி­யின் வளர்ப்பு முறை.

கனி­வை­யும் கண்­டிப்­பை­யும் சரி­யான அள­வில் காட்டி அவன் பிஞ்சு மனத்­தில் நங்­கூ­ரம் அடித்து அவர்கள் உட்­கார்ந்துகொண்­ட­னர் என்­றால் அது மிகை­யா­காது.

வார­நாட்­களில் மதி­யம் பள்ளி முடிந்த பின் தன் புத்­த­கப்­ பை­யைத் தூக்­கிக் கொண்டுவரும் பேர­னுக்­காக மாவு மில்­லில் வேலை செய்­யும் தாத்தா மாவு அரைக்­கும் இயந்­தி­ரங்­கள்­மீது ஒரு கண்­ணும், பேர­னுக்­காக வழிப்­பா­தை­மீது ஒரு கண்­ணும் வைத்­துக் காத்­தி­ருப்­பார்.

"அய்யா ராம­சாமி, இந்த மிஷ­னைக் கவனி. நான் போய் இந்­தப் பய என்ன பண்­ணு­றான்னு பார்த்­திட்டு வாரேன். வெளியே உட்­கார்ந்து படிக்­கச் சொன்­னேன். உள்­ளுக்­குள்ள ஒரே சத்­தம் பாரு," என்­றார் தாத்தா.

"அட, நீங்க ஒன்னு. அவ­னுக்­குப் படிப்­ப­விட நம்ம வேலை­ய­தான் ரொம்ப புடிச்­சி­ருக்கு. எல்­லா­ருக்­கும் உதவி செய்­யு­றான். தொழில வேக­மா­கக் கத்­துக்குவான்னு நினைக்­கி­றேன். பின்ன உங்க ரத்­த­மாச்சே' எனச் சீனக்­கூட்­டாளி சாங் சொல்­லும்­போது தாத்தா மீசை முறுக்­கும் அழகோ அழகு.

இப்­ப­டியே தனது வாழ்க்­கையை வடி­வ­மைத்த பெருமை தாத்­தா­விற்­கும் மாவு அரைக்­கும் இயந்­தி­ரங்­க­ளுக்­கு­ம்தான் உள்­ளது என்­பது அஞ்­ச­னின் இத­யத்­தில் பசுமரத்தாணி போல பதிந்துவிட்டது.

சிறு­வன் வந்­த­வு­டன் தாத்தா ஆசை­யாக வாங்கி வைத்த கோழிச்­சோற்றை உண்­பான்.

அதற்கு முன் தாத்தா சாப்­பிட்­டரா என்­பதை சைகை மூல­மா­கக் கேட்க, பர­ப­ரப்­பாக வேலை செய்­யும் மாவு அரைக்­கும் இயந்­தி­ரங்­களின் சத்­தத்­தில் போட்டி போடா­மல் தாத்­தா­வும் சைகை மூல­மா­கப் பதில் அளிப்­பார்.

பல சம­யம் அஞ்­ச­னின் பள்ளி நண்­பர்­கள், அவன் தின­மும் மாவு மில்­லுக்­குப் போவ­தைப் ­பற்றி ஏள­ன­மா­கப் பேசி­னர்.

"என்ன பெரிய மாவு மில்லு, ஒரே தூசி! அழுக்கு, கண் எரிச்­சல் கச­க­ச­வென்று இருக்­கும் ஏதோ அமெ­ரிக்கா போகிற மாதிரி துள்­ளிக் குதிக்­கிற நீ," என்­னும் நண்­பர்­க­ளின் பேச்­சிற்­குக் கொஞ்­சங்­கூட அவன் செவிசாய்க்க மாட்­டான் அஞ்­சன்.

தான் பின்­பற்­ற­வேண்­டிய பண்பு நலன்­க­ளை­யும் பள்­ளி­யை­யும்விட மாவு மில்தான் அதி­க­மா­கக் கற்­றுக் கொடுத்து கொண்­டி­ருப்­பதாக உறு­தி­யாக நம்­பிய அவன், சென்­டி­மீட்­டர் புன்­னகை பூரித்த முகத்­தோடு மாவு மில்­லுக்­குப் பறந்­து­வி­டு­வான்.

காலை முதல் மாலை வரை கடி­ன­மாக உழைத்­துக் கொண்­டி­ருக்­கும் தாத்தா மற்­றும் அனைத்­துத் தொழி­லா­ளி­க­ளின் உடல் வலிமையையும் விடா­மு­யற்­சி­யை­யும் சகிப்­புத்­தன்­மை­யை­யும் எண்ணி வியந்­துள்­ளான்.

இன்று உள்ள வசதி வாய்ப்­பு­கள் 1990களில் அவ்­வ­ள­வாக இல்லை. தொழில்­நுட்ப வச­தி­களோ, மின்­னி­யல் சாத­னங்­களோ, பெரிய இயந்­தி­ரங்­களோ அவ்­வ­ள­வாக இல்­லாத பட்­சத்­தில் மசாலாப் பொருட்­க­ளை­அரைக்க மக­ளிர் கூட்­டம் மணிக்­கணக்­கில் காத்­துக் கிடக்­கும். ஆத­லால் வேலைப் பளு குறைந்­த­பாடே இல்லை.

இருப்­பி­னும் தாத்தா தமது வேலை­யைப் பற்றி என்­றும் குறை கூறி­ய­தில்லை.

தனது வேலையை விருப்­பத்­தோடு ஆசை­யா­கச் செய்­யும் அவ­ரின் பண்பை அஞ்­சன் மதித்­தான்.

"நீயும் எதிர்கா­லத்­தில செய்­யுறே வேலைய விரும்­பிச் செய்­ய­ணும், குறை கூற­க்கூ­டாது. எத்தனையோ பேர் வேலையே இல்­லா­மல் ­த­விக்­கி­றாங்­கப்பா," என்ற தமது தாத்­தா­வின் வார்த்­தை­கள் வேத­வாக்­காக அஞ்­ச­னுக்கு எப்­போ­தும் கேட்­டுக்­கொண்­டி­ருக்­கும்.

அவ­ரைப்போல் அங்­கு கண் எரிச்­ச­லோ­டும், தொண்டை எரிச்­ச­லோ­டும் உழைக்­கும் பல உன்­னதப் பிற­வி­க­ளுக்­குத்தான் என்­றா­வது உதவ வேண்­டும் என்ற எண்­ணம் அப்­போதே அவ­னது நெஞ்­சில் துளிர்­விட ஆரம்­பித்­தது.

மாவு மில் முத­லாளி தியோ தொழி­லா­ளி­களை அன்­போ­டும் சம­மா­க­வும் நடத்தி வரு­வார்.

அது­வும் தமது மூத்த பணி­யா­ளர் தாத்­தா­வி­டம் தனி மரி­யாதை காட்டி வந்­தார். அவர் கொடுக்­கும் போனஸ் $50 வெள்­ளி­யில் பாதி­யைத் தாத்தா தமது சகோ­த­ரி­யாக மதிக்­கும் மலாய்ப் பாட்டி சுரி­னா­வுக்­குத் தந்­து­வி­டு­வார்.

அந்­தப் பாட்டி இந்தத் தள்­ளாத வய­தி­லும் மாவு மில் பக்­கத்­தி­லுள்ள கடை­யில் கூட்­டிப்­பெ­ருக்­கும் வேலை செய்­கி­றார்.

தாத்­தா­வின் கடன் தொல்­லை­களை­யும் வீட்டு வாட­கையும் ­கூ­டக் கட்ட கஷ்­டப்­பட்ட சம­யத்­தைப் பற்­றி­யும் அந்த வய­தி­லேயே அறிந்து இருந்த அஞ்­ச­னுக்கு இந்­தச் செயல் வியப்­பாக இருக்­கும்.

"தம்பி, என்­ன­தான் நமக்கு கஷ்­டம் வந்­தா­லும் நம்­மால் முடிஞ்ச உத­வியை முடி­யா­த­வர்­க­ளுக்­குச் செய்­ய­ணும். கொடுக்­கக் கொடுக்­கக் கரம் தேய்ஞ்­சிப் போகா­துப்பா. இது­தான் நம் நாட்டு மக்­க­ளுக்­கும் சமூ­கத்­திற்­கும் செய்­ய­க்கூ­டிய சிறு உதவி," என்­பார் தாத்தா.

அஞ்­ச­னைப் பொறுத்­த­வரை தாத்தா என்­றாலே ஒரு கொடை­வள்­ளல்தான்.

ஒரு சம­யம் அஞ்­ச­னின் வாழ்­வில் ஒரு சம்­ப­வம் நிகழ்ந்­தது. அன்று சனிக்­கி­ழமை. அஞ்­ச­னுக்கு விடு­முறை.

மிள­காய்த்­தூள் அரைக்­கும் இயந்­தி­ரத்தை உன்­னிப்­பா­கக் கவ­னித்­துக் கொண்­டி­ருந்­தான். அப்­போது அவ­னுக்கு வயது 12 ஆகி விட்­டது.

ஐந்து வரு­ட ­கா­ல­மாக இப்­ப­டிப்­பட்ட இயந்­தி­ரங்­களை வேடிக்கை பார்த்­து­தான் அவன் வளர்ந்­தான்.

இருப்­பி­னும் அன்று ஒரு தொழி­லாளி, லிம் என்­ப­வர் இயந்­திர அழுத்த அளவை ஏற்றி இறக்கிக்கொண்டு இருப்­ப­தை­யும் மாவு அழ­காக அரைத்து வெளியே வரு­வ­தை­யும் பார்த்­துக் கொண்­டி­ருந்­தான்.

அஞ்­ச­னையே கவ­னித்த தாத்தா மதிய வேளை­யில் அவ­னி­டம் பேசக் காத்­துக்­கொண்­டி­ருந்­தார்.

தாத்­தா­வுக்­குப் பாட்டி கொடுத்து அனுப்­பிய நெத்­திலிச் சம்­பா­லை­யும் சோற்­றை­யும் எடுத்து வைத்­தான்.

"கண்ணா, இங்கே வாப்பா உன்­னிட்ட ஒண்ணு பேசணுமே," என்­றார் தாத்தா

"என்ன தாத்தா, உடம்­புக்கு முடி­யி­லையா?" என்று பதற ஆரம்­பித்­தான்.

"இல்­லைப்பா போன வாரம் நீ உன் அம்மா, அப்பாவைப் பார்க்க மலே­சியா போன­தானே. அங்கு உன் தம்­பி­க­ளோடு சரி­யா­கப் பேசலே, நல்லா பழ­கலே'ன்னு கேள்வி­பட்­டேன்ப்பா."

"தாத்தா, எனக்­குத் தம்­பி­க­ளின் பழக்கவழக்­கமே பிடிக்­கலை. அப்பா அம்­மாவையே எதிர்த்­துப் பேசு­கி­றாங்க, என்­கிட்ட மரி­யாதை இல்­லா­மப் பேசு­கி­றாங்க. படிக்­கிற நேரத்­தில் படிக்­கா­மல் கூத்­து­தான் அடிக்­கி­றார்­கள், அம்மா தனி­யா­கக் கஷ்­டப்­ப­டு­றாங்க. தெரி­யுமா? வர ஆத்­தி­ரத்­தில் 'ஓங்கி அடிச்சா ஒன்றரை வாரம் எந்­தி­ரிக்க மாட்­டீங்கன்னு' என்று மிரட்­டி­ட்டு வந்­தேன். பாவம், அப்­பா­வுக்கு இவர்­க­ளைக் கண்­டிக்க நேரமில்லை," என்­றான் அஞ்­சன்.

இதைக் கேட்­டுச் சிரித்த தாத்தா "சரி இப்போ மாவு அரைக்­கும் இயந்­தி­ரத்­தைப் பார்த்தியே, ஏன்?"

"ஆமா பார்த்­தேன் தாத்தா, சரி­யான அழுத்­தம் கொடுத்­து­தான் மஞ்­சள், மிளகு, இஞ்சி. வெந்­த­யம் போன்ற பொருட்­க­ளைப் போட்டு மாவு அரைக்­கி­றாங்க. அதைத்­தான் கவ­னிச்­சேன். அங்­கிள் லிம் மிகச் சரி­யான அள­வில் அழுத்­த­த்தைக் கொடுத்­தாரு தாத்தா. கூடு­த­லா­க­வும் இல்லை, குறைக்­க­வும் இல்லை தெரி­யுமா! மல்லி மாவு சரி­யாக வந்­துச்சு. குழம்­பும் சுவை­யா­கத்­தான் இருக்­கும் என்று நம்­பு­றேன்," என்­றான் அஞ்­சன்.

"ஆமாம், அது போல தான்பா, குடும்­ப­மும் கண்­டிப்­பும் அன்­பும் என்­கிற அழுத்­தம், சரி­யான அள­வில் கொடுக்­க­லன்னா உன் தம்­பி­க­ளி­டையே உனக்கு எப்­ப­டிப் பிணைப்பு வரும்? பந்த பாசமே இல்­லா­மலே வளர்ந்து விடு­வீர்­க­ளேயப்பா.

"உன் தம்­பி­களை அடிப்­பது மிரட்­டு­வது எல்­லாம் அதி­க­மா­கப் போய்­டுச்­சு­னுனா அவர்­கள் உன்னை வெறுக்க மாட்­டார்­களா? ஒற்­றுமை எப்­ப­டிப்பா இருக்­கும்?

"உங்­கள் அம்மா, அப்பாவுக்கு இது மகிழ்ச்­சிய கொடுக்­குமா? என் காலத்­திற்கு அப்­பு­றம் நீங்­க­தானே உங்­க அம்மா, அப்பாவுக்குத் துணை.

"விட்­டுக்கொடுப்­ப­தால் யாரும் கெட்­டுப்போக மாட்­டார்­க­ளப்பா அய்யா.

"எனவே, உன் தம்­பி­க­ளி­டம் அடிக்­கடி தொலை­பே­சி­யில் பேசு, அன்­பா­கக் கடி­தங்­களை எழு­திப் போடு, பிணைப்பை ஏற்­ப­டுத்­திக்க, ஒற்­று­மையா இருக்­க­ணும்.

"இது வீட்­டிற்­கும் சரி, நாட்­டிற்­கும் இது பொருந்­தும். பல இன சமூ­தா­யம் வாழும் நம் நாட்­டில். அனை­வ­ரும் ஒற்­று­மை­யின்றி வாழ்ந்­தால் நாட்­டில் நிம்­மதி இருக்­குமா... சொல்," என்று கேட்­கும்­போதே அஞ்­ச­னது கண்­கள் குளங்­க­ளா­யின.

நல்ல பண்புகளை ஊட்டக்கூடிய கதை­க­ளைப் பாட்­டி­யின் மூலம் கேட்டு வள­ரும் அஞ்­ச­னுக்கு உண்மை விளங்­கி­விட்­டது.

சோற்றை மென்றுகொண்டே தூசி படிந்த மாவு அரைக்­கும் இயந்­தி­ரத்தை நன்­றி­யு­ணர்­வோடு பார்த்­தான்.

அன்று முதல் இன்று வரை அவன் தன் தம்­பி­க­ளோடு சண்டை சச்­ச­ரவு செய்­வ­தில்லை. தன் கட­மை­க­ளைச் சரி­யா­கச் செய்­யத் தொடங்­கி­னான்.

முரண்­பட்ட கொள்­கை­க­ளு­டைய தம்­பி­க­ளி­டம் புத்தி­மதி கூறும்­போது­கூட அமை­தி­யைக் கடைப்­பி­டிப்­பான்.

தன்னை யார் பேசி­னா­லும் ஏசி­னா­லும் தன் கருத்­து­களை அஞ்­சா­மல் பணி­வு­டன் கூறி வந்­தான்.

இப்­ப­டிப்­பட்ட அறி­வு­ரை­க­ளை­யும் அர­வ­ணைப்­பை­யும் வாரி வழங்­கிய ராமு தாத்தாவின் மாவு மில்­லுக்கு வந்­து­விட்­டான் அஞ்­சன். தீபா­வா­ளிப் பண்­டி­கை­யின் ஆர­வா­ரமே இல்­லா­மல் அமை­தி­யா­கக் காணப்­பட்­டது மாவு மில். அதே பழைய கட்­ட­டம்தான்.

இரு தொழி­லா­ளி­கள்­தான் வேலை பார்த்­துக்­கொண்­டி­ருந்­த­னர். அந்த இரு­வ­ரும் தாத்­தா­கூட வேலை பார்த்த சீன மற்­றும் இந்­திய நண்­பர்­கள்.

அஞ்­ச­னைப் பார்த்த இரு­வ­ரும், "வாப்பா... அஞ்­சன்.. நல்லா இருக்­கியா.. ஏதாச்சும் சாப்­பி­டு­றியா?" என்­ற­னர்.

அஞ்­சன் அவர்­க­ளி­டத்­தில் பரி­சுப் பொட்­ட­லங்­களை நீட்டி "அது எல்­லாம் வேணாம் தாத்தா. பொங்­கல் வரப்போகுது. உங்­க­ளுக்கு எல்­லாம் புது உடுப்பு வாங்கி இருக்­கேன்," என்று கொடுத்தான்.

"நீ மட்­டும்­தான் எங்­களை நினைப்பு வச்­சுக்­கிட்டு மாசம் ஒரு தடவை பார்க்க வர்றே. ஒவ்­வொரு பண்­டி­கைக்­கும் எங்­க­ளுக்­குக் காசு கொடுக்­கிறே. இந்­தக் காலத்­திலே பெற்ற பிள்­ளையே பெற்­றோர்­களை மறந்­து­விடு­றாங்க.

"சும்மா சொல்­லக்­கூ­டா­துப்பா, உன் தாத்தா, பாட்டி வளர்ப்பு அப்­படி. விதைநெல் போட்டால் கள்ளிச் செடியா முளைக்­கும்?

"உன் தாத்­தா­வைப்­பற்றி பேசாத நாளே­யில்லை. அப்­படி ஒரு நல்ல மனுசன்பா. பார்க்­கி­ற­துக்­கு­கூட அவ­ரையே உரிச்சு வைச்­சு­ருக்கே. ரொம்ப சந்­தோ­ஷம்பா.

"நீ போன மாசம் ஆதரவற்ற பிள்­ளை­கள் இல்­லத்­தில செஞ்ச தொண்­டூ­ழி­யத்­தைப் பத்தி செய்­தித்­தா­ளில படிச்­சேன்.

"இன்று வழக்­க­றி­ஞ­ராக இருக்­கிற நீ, உன் வட்­டா­ர மக்­க­ளுக்கு இல­வ­ச சட்ட ஆலோ­சனை வழங்­குற என்­றும் கேள்­வி­ப்பட்­டேன். உன் தாத்­தா­வைப் போல் நீயும் அனை­வ­ருக்­கும் உதவி செய்­யு­றத பார்க்­கும்­போது பெரும் மகிழ்ச்சி அடை­கி­றேன்பா," என்­றார் லிம் தாத்தா.

"உன்­னைப்போன்ற பிள்­ளைங்­க­தான் இன்­றைய காலகட்­டத்­தில் ரொம்ப தேவை. உன் தாத்தா உயி­ரோடு இருந்­தி­ருந்­தால் ரொம்ப பெரு­மை­பட்­டி­ருப்­பாரு," என்று கூறி­னார் இன்னோர் தாத்தா.

ஆமாம். ராமு தாத்தா இறந்து 10 ஆண்­டு­கள் ஆகி­விட்­டன. அவ­ரின் மறை­விற்­குப் பின் ஒவ்­வொரு மாத­மும் ஒவ்­வொரு தீபா­வ­ளிக்­கும் பொங்கலுக்கும் அஞ்­சன் இந்த மாவு மில்­லுக்கு வரு­வான்.

தன் தாத்­தா­வின் நினை­வு­கள் கொண்ட பொக்­கி­ஷ­மாக அந்த இடத்­தையே எண்­ணி­னான்.

அனை­வ­ருக்­கும் பணம் கொடுத்­து­விட்டு அங்கு இருந்த பழைய உடைந்த மாவு அரைக்­கும் இயந்­தி­ரத்­தைத் தட­வி­விட்டு விழி­க­ளின் விளிம்­பில் தேங்கி நிற்­கும் கண்­ணீ­ரைத் துடைக்­கா­மல் வெளி­யே­றி­னான்.

தன் தாத்­தா­வின் நினை­வு­கள் அவன் மனத்தை வாட்­டின. கடை­யை­விட்டு வெளி­யேறும்போது, மழைத் துளி­கள் அவன் கரங்­களில் முத்­த­மிட்­டன.

உடனே தலைநிமிர்ந்து வானத்­தைப் பார்த்­தான். தன் பேர­னின் அன்பை எண்ணி தாத்­தா­ஆ­னந்­தக் கண்­ணீர் விடு­வ­தைப் போல் தோன்­றி­யது அவ­னுக்கு.

தரி­சாய்க் கிடந்த தன்­னைப் பண்­ப­டுத்தி அனை­வ­ருக்­கும் பயன்­படும் தோப்­பாய் மாற்­றிய தாத்­தா­வும் மாவு இயந்­தி­ர­மும் தன்­கூ­டவே வரு­வ­தைப் போல் வெள்­ளைச் சட்­டை­யில் ஒட்­டி­ருந்­தது மல்­லித்­தூள்.

அதைத் துடைக்க மன­மில்­லா­மல் கண்­ணீரை மட்­டும் துடைத்­துக்­கொண்டு துணிக் கடையை நோக்கி நடந்­தான்.

 
Article Hard Regwall
 

Register and read for free!

உங்கள் செய்தி வரம்பை எட்டிவிட்டீர்கள். மேலும் படிக்க இலவசக் கணக்கு தொடங்கவும்.
இன்று மேலும் 1 செய்திகளைப் படிக்கலாம். 
மேலும் படிக்க இலவசக் கணக்கு தொடங்கவும்.
 
 
ஏற்கெனவே பதிவுசெய்துள்ளீர்களா?
 
 

அண்மைய காணொளிகள்

 
 
Article Paywall 1
தடையற்ற சேவையைப் பெற, சந்தாதாரராகுங்கள்.
தொடக்க சலுகை - தனிநபர் பயன்பாட்டுக்கு மாதத்திற்கு $4.90 மட்டுமே! (ஒப்பந்தம் கிடையாது)
 
 
 
 
நாங்கள் தரமான செய்திகளை வழங்கவும் இந்த வட்டாரத்தில் தமிழ் வாசகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கவும், நீங்கள் சந்தா சேர்வது உதவும்.
 
இன்னும் ஒரு செய்தியை இலவசமாக வாசிக்க
தடையற்ற சேவைக்கு சந்தாதாரராகுங்கள். TM Icon
X

அதற்குள்ளாகவா? இந்தச் செய்திகளையும் படிக்கலாமே!

அதற்குள்ளாகவா?
இந்தச் செய்திகளையும் படிக்கலாமே!