அற்ப சுகங்கள்

சிறுகதை

யூசுப் ராவுத்தர் ரஜித்

என் வீடு பத்­தா­வது மாடி. இது என்ன பாண்­டி­ய­ நாட்­டுக்கு வந்த சோதனை.

பணப்­பெட்­ட­கத்­தின் இழுப்­ப­றை­யில் இருக்­கும் கைப்­பிடி மாதிரி நான்கு விரல்­கள் சரி­யாக நுழை­யும் தோம்­புத்­தொட்­டிக் கதவை இரண்டு மூன்று முறை இழுத்­துப் பார்த்­தேன்.

இன்­னும் ஒரு தடவை இழுத்­தால் 'கையோடு வந்­து­வி­டு­வேன்' என்று பய­மு­றுத்­தி­யது கைப்­பிடி.

என்ன செய்­ய­லாம்? ஒரு கையில் கைப்­பிடி. மறு­கை­யில் திருப்­புலி. லேசாக மேல் விளிம்பை நெம்பி இழுத்­தேன். திறந்­து­கொண்­டது.

அப்­பாடா! குப்­பை­யைத் தள்­ளி­விட்டு காது­கு­டை­யும் சுகத்தை அனு­ப­விக்­க­லாம் என்­றால், மீண்­டும் கதவை மூட முடி­ய­வில்லை.

கைப்­பி­டியை இழுத்­தால், 'சாப்ஸ்­டிக்' கின் மண்­டையை ஒரு சென்டி­மீட்­டர் வெட்­டி­ய­து­போல் ஒரு இரும்­புத்­துண்டு, தன் துளைக்­குள் சென்று­வி­ட­வேண்­டும்.

மூடி­விட்­டால் வெளியே வந்து திறக்­கா­மல் கத­வைப் பூட்­டிக்­கொள்ள வேண்­டும். அதற்கு எழு­திய விதி அது­தான். உள்ளே போனால்­தானே வெளியே வர. இப்ப என்ன செய்­ய­லாம்?

அப்­ப­டியே இருந்­து­விட்­டுப் போகட்­டும் என்று கையை விட்­டால் 'மடால்' என்று விழுந்­து­வி­டு­கிறது. அப்­ப­டியே விட்­டால் அந்த சுகந்த மணம் வீட்­டைச் சுற்­றிப்­பார்க்க ஆரம்­பித்­து­வி­டும்.

கூடத்­தில் என் மனைவி 'ஹாட்ஸ்­டா­ரில் பிக்­பாஸ் வரா­தாம்' என்று ஹாஜ­ரா­வி­டம் சொல்லி, பத்­துப்­ப­வுன் தங்­கச் சங்­கி­லி­யைத் தொலைத்து விட்­ட­து­போல் கவ­லைப்­பட்­டுக் கொண்­டி­ருந்­தார்.

தோம்­புத்­தொட்­டிப் பிரச்­சினை, கழி­வு­நீர் ஓடாத பிரச்­சினை எல்­லாம் அவ­ரைப் பொறுத்­த­வரை அடுத்த வீட்­டுப் பிரச்­சினை.

நான்­தான் மல்­லுக்கு நிற்­க­வேண்­டும். என்ன செய்­ய­லாம்?

அண்ணாந்துப் பார்த்­தேன். துணி காயப்­போ­டும் குச்­சி­கள். என் நியூட்­டன் மூளை வேலை செய்­தது.

ஒரு குச்­சியை எடுத்­தேன். என் வீட்­டுத்­தோம்பு, பாத்­தி­ரம் கழு­வும் தொட்­டிக்­குக் கீழே தள்ளு கதவு போட்ட ஓர் அறைக்­குள் இருந்­தது.

எதிரே கழிப்­ப­றை­யின் சுவர். கழிப்ப்­ப­றை­யின் சுவ­ருக்­கும், தோம்­புக்­க­த­வுக்­கும் இடையே உள்ள தூரத்தை அளந்­தேன். அந்த அள­வில் இப்­போது குச்­சியை வெட்­ட­வேண்­டும். அரி­வாள் இல்­லை­யேல் கறி வெட்­டும் கத்தி வேண்­டும். இல்லை சின்ன ரம்­பம் வேண்­டும். எது­வுமே கைவ­சம் இல்லை.

காய்­கறி வெட்­டும் கத்­தி­தான் இருக்­கிறது. அந்­தக் கத்­தி­யால் இந்­தக் குச்­சியை வெட்­டும் கின்­னஸ் சாத­னை­யில் இறங்­கி­னேன்.

குச்­சி­யில் 'டொக்­டொக்' கென்று கத்தி விழ, நெஞ்சு 'திக்­திக்' கென்­றது.

இரவு 10 மணி. கீழ்­வீட்­டுக்­காரன் போலிசை அழைத்­து­வி­டு­வான். ஏற்­கெனவே ஒரு முறை செய்­தி­ருக்­கி­றான்.

என் மனைவி பிக்­பாஸ் சேதியை சலி­மா­வி­டம் சொல்லி அழு­து­கொண்­டி­ருக்­கி­றார்.

அப்­பாடா! வெட்டி துண்­டாக்­கி­விட்­டேன். கத­வுக்­கும் கழி­வறை சுவ­ருக்­கு­மி­டையே முட்­டுக் கொடுத்து, அப்­போ­தைக்கு சமா­ளித்­து­விட்­டேன். காலை எழுந்­த­தும் வீவகவை அழைக்­க­வேண்­டும்.

பொழுது விடிந்­தது. மணி 9. வீ.வ.க. வின் கொதி எண்ணை (ஹி,ஹி, ஹாட்­லைன்) அழுத்­தி­னேன்.

உனக்கு எந்த மொழி­யில் பதில் வேண்­டும் என்று ஒரு கிளிக்­கு­ரல். பின் ஒரு பட்­டி­யலை ஒப்பி­வித்­தது.

தவணை பற்­றிய தக­வலா, தவணை செலுத்த அவ­கா­சம் வேண்­டுமா, ஏதும் பழுதா என்று பத்­துக் கேள்­வி­க­ளைப் பட்­டி­ய­லிட்­டது.

'வீட்­டில் பழுது' என்ற எண்ணை அழுத்­தி­னேன். மீண்­டும் ஒரு பெரிய பட்­டி­யல். கூரை­யி­லி­ருந்து காரை பெயர்­கி­றதா, தண்­ணீர்க்­குழா­யில் கசிவா, கழி­வு­நீர் ஓட­வில்­லையா... இன்­னும் இன்­னும். தோம்­புக்­க­தவு திறக்­க­மு­டி­ய­வில்­லையா என்ற முக்­கி­ய­மான கேள்வி இல்லை. அது­வும் கழிவு சம்­பந்­தப்­பட்­ட­து­தானே. கழி­வு­நீர் ஓட­வில்லை என்ற எண்ணை அழுத்­தி­னேன்.

'உங்­க­ளுக்கு ஒரு இணைப்பு அனுப்­பப்­படும். அதை வரு­டுங்­கள். குட்பை' என்று அந்­தக் கிளி சொல்­லி­விட்டு தொலை­பே­சியை வைத்­து­விட்­டது. எப்­போது வரும் இணைப்பு?

வயிற்­றைக் கலக்­கிக் கொண்டு, இயற்­கை­யின் அழைப்பு. தொலை­பே­சியை எடுத்­துக்­கொண்டே கழி­வ­றைக்கு ஓடி­னேன். கழி­வ­றை­யில் தொலை­பேசி 'கிளிங்' என்­றது.

ஆம். அது குறுஞ்­செய்தி ஒலி­தான். வீ.வ.க தான் அனுப்­பி­யி­ருக்­கிறது. திறந்­தேன். ஓர் இணைப்பு இருந்­தது. வரு­டி­னேன். அதி­லும் பட்­டி­யல். ஒவ்­வொரு மாதிரி வேலைக்­கும் யாரை அழைக்­க­வேண்­டும் என்ற நிறு­வ­னங்­க­ளின் தொலை­பேசி எண்­கள். கூலி­யெல்­லாம் ஒழுங்­கா­கப் பேசிக்­கொள்.

உங்­க­ளுக்­குள் வழக்­கென்­றால் அதற்கு வீ.வ.க. பொறுப்­பல்ல என்று மண்­டை­யில் குட்­டி­யது செய்தி.

கழி­வு­நீரை வெளி­யேற்­றும் நிறு­வன எண்ணை அழைத்­தேன். அட! என்ன ஆச்­ச­ரி­யம். உடனே எடுத்து­விட்­டார். நீண்­ட­நாள் இருந்த கழுத்­துச் சுளுக்கு காணா­மல் போன சுகம்.

'தோம்பு…..' என்று தொடங்­கி­ய­துமே இன்­னொரு எண்­ணைத் தந்து 'மெங்கை' அழை­யுங்­கள் என்­றார்

'என்ன மொங்கா?'

'இல்லை. மெங் எம்.இ.என்.ஜி. எண்­ணை­யா­வது ஒழுங்கா எழு­திக்க' எண்­ணைச் சொன்­னார். உடனே மொங்கை, சே! மெங்கை அழைத்­தேன். அவ­ரும் உடனே எடுத்­தார். அவர் சுளுக்­கெ­டுத்­தார். இவர் மருந்து தடவி நீவி­வி­டு­கி­றார்.

'ஹாய் மெங்'

'நான் மெங் அல்ல மிங்'

'ஓ. சரி. சாரி. வீ.வ.க. உங்­கள் எண்­ணைத் தந்­தது'

'சரி. நான் என்ன செய்ய வேண்­டும்?'

'என் தோம்பு......'

'சரி. சரி. புதுசா மாத்­த­ணுமா? ரிப்­பேர் பண்­ண­னுமா?'

'மாத்­தி­னால் நல்­லது'

'350 வெள்­ளி­யா­கும். சரி­யென்­றால் ஒரு மணி நேரத்­தில் அள­வெடுக்க வரு­வேன்.'

'சரி'

'350 வெள்­ளியா? நமக்கு ஃபேன் போட­வந்த அந்­தப் பையாவை அழைக்­க­லாம்ல.' என்­றார் மனைவி. இப்­போ­து­தான் பிக்­பாஸ் இல்­லாத ஒன்றை சிந்­திக்க ஆரம்­பித்­தி­ருக்­கி­றார்

'அவன் எலக்ட்­ரீஷி­யன்.' என்­றேன்.

'லூசு மாரிப்­பே­சா­தீங்க. (ஹி.ஹி.. இதெல்­லாம் சக­ஜ­மப்பா) அவ­னுக்கு இந்த வேலை­யெல்­லாம் பார்க்­கும் ஆளுக தெரி­யும்னு சொன்­னேன். ஆசிகா வீட்ல கூட கழு­வுற தொட்­டித்­தண்ணி ஓடலெ. மூர்த்­தின்னு ஒரு பையன் வந்து பாத்­தான். இப்ப நல்லா ஓடுது. ஆசி­கா­வை­யா­வது கேட்­ருக்­க­லாம்ல. 350 வெள்­ளிங்­கி­றான். ஒடனே ஓகேங்­கி­றீங்க. '

சத்­தம் கேட்டு, தூக்­கத்­தைத் தொலைத்­து­விட்டு மகன் வந்­தார்.

'என்ன ஆரம்­பிச்­சாச்சா? இப்ப என்னா?'

'தோம்­புக்­க­தவு மூட­வ­ர­ல­யாம், 350 வெள்­ளி­யாம். ஒடனே ஓகேன்­னுட்­டாரு அத்தா'

'ஏத்தா ஒரு வார்த்தெ எனக்­கிட்ட கேட்­ருக்­க­லாம்ல?'

'நல்­லாக் கேளுங்க தம்பீ. அதெத்­தான் நா கேட்­டேன்'

'தோம்­புப் பிரச்­சினை தம்பி. நாளக்கி அவன் வந்து செய்­வான்னு சொல்­ல­மு­டி­யாது. இப்ப என்ன. எனக்கு என்­னமோ யார்ட்­ட­யும் கேக்­க­னும்னு தோனல. சொல்­லிட்­டேன்.'

'ஏம்மா. அதான் அத்தா சொல்­லிட்­டாங்­கள்ல. பிரச்­னய விடுங்­களே'

'என் தோடு திரு­காணி காணாப்­போச்சு. ஒரு மாதமா சொல்­லிக்­கிட்­டு­ருக்­கேன். 100 வெள்­ளிக்கு எனக்­கிட்ட மூக்­கால அழு­வு­றாரு. 350 வெள்­ளி­யாம் தோம்­புக்கு. ஒடனே ஓகேங்­கி­றாரு'

'ஒங்­க­ளுக்­குத் திரு­காணி தானே வேணும். நா வாங்­கித் தர்­றேன். பிரச்­சி­னயெ விடுங்க '

அட! அந்த ஆள் வந்­துட்­டான்.'

மாஸ்க் போட்­டுக்­கங்க என்று என்னை உஷார் படுத்­தி­விட்டு இரண்டு மாஸ்க்­கைப் போட்­டுக்­கொண்டு, ஒரு பர்­லாங் தூரத்­தில் உட்­கார்த்­து­கொண்­டார் என் மனைவி.

ஹாய்! ம்ம்ம் மிங்!'

ஒரு தள்ளுவண்­டி­யில் 3 கருப்பு­நிற பைகள். ஒரு பையை ஒரு கையால் சத்­தி­ய­மா­கத் தூக்­க­மு­டி­யாது. அந்­தப் பையின் ஓரத்­தில் தையல் பிரிந்து லேசாக நீல­வான நிறம் தெரிந்­தது. அது­தான் உண்­மை­யான நிறம்.

சிங்­கப்­பூர் சுதந்­தி­ரம் அடைந்­த­போது அந்­தப் பையை அவர் வாங்கி­யி­ருக்க வேண்­டும். ஒரு பையைத் தூக்­கிக் கொண்டு எனக்கு முந்தி படுக்கை அறைப்­பக்­கம் வேக­மா­கப் போனார்.

'அது படுக்கை அறை. வலது பக்­கம் திரும்­புங்­கள். அது­தான் சிக்­கன் சே! கிச்­சன்.' ஏன் இப்­படி ஒளர்­றேன்.

சட்­டென்று என்­சிசி மாண­வன் போல் வலது பக்­கம் திரும்பி சல்­யூட் அடிக்­காத குறை­யாக நடந்­தார்.

நான் முன்னே ஓடிப்­போய் 'இது­தான்' என்று குச்­சி­யைக் காட்­டி­னேன். கழி­வ­றைச்­சு­வ­ருக்­கும் தோம்­புக் கத­வுக்­கும் குறுக்கே முட்­டுக்­கொ­டுத்த அந்­தக் குச்­சியை இழுத்­தார். தோம்­புக் கதவு தொப்­பென்று விழுந்­தது. மீண்­டும் மூடி அந்­தக் குச்­சியை வைத்­தார்.

'அட1 நல்ல ஐடி­யாவா இருக்கே. இப்­ப­டியே இருக்­கட்­டுமே.'

அடப்­பாவி இதச்­சொல்­லவா உன்­னைக் கூப்­பிட்­டேன். கத­வைப் பாரப்பா..

'அட நெம்­பர் 1 அலு­மி­னி­யம் தெரி­யுமா? இதெல்­லாம் இப்ப வர்­ஃ­ற­தில்ல தெரி­யுமா? இந்த சைஸும் இப்ப இல்ல தெரி­யுமா? இப்ப வர்­ற­தெல்­லாம் லேசான ஸ்டெ­யின்­லெஸ் ஸ்டீல்­தான் தெரி­யுமா? (எத்­தனை தெரி­யுமா). அது 350 வெள்­ளி­தான். இது 500 வெள்ளி கொடுத்­தா­லும் கிடைக்­காது தெரி­யுமா? சரி. பார்ப்­போம். கத­வைத் தூக்கி தன் முழங்­கா­லில் தாங்­கிக் கொண்­டார். ஒரு பழைய கறுப்பு டப்­பாவை எடுத்­தார். அதன் உண்­மை­யான நிறம் தெரி­யவே இல்லை. டப்­பா­வைத் திறந்­தார். ஆள்­காட்டி விர­லால் கொஞ்­சம் களிம்பை, அட! கிரீஸ். எடுத்­தார். கத­வின் மேல் விளிம்­பில் வந்து எட்­டிப்­பார்க்­குமே அந்த 'சாப்ஸ்­டிக்' மண்­டை­யில் தட­வி­னார் இன்­னும் அதி­க­மா­கத் தட­வி­னார்.

ஒரு மரச்­சுத்­தி­ய­லால் லேசா­கத் தட்­டி­னார். அந்த மண்டை உள்ளே போய்­விட்டு மீண்­டும் திரும்பி வந்து 'என்ன சேதி?' என்­றது.

அதை மீண்­டும் உள்ளே தள்ளி இன்­னொரு கை கிரீஸை ஊட்­டி­னார். அமுக்கி அமுக்கி விட்­டார். ஸ்ப்­ரிங் மாதிரி திரும்பி வந்து நலம் விசா­ரித்­தது.

அந்த கிரீஸை கத­வின் எல்லா விளிம்­பு­க­ளி­லும் தட­வி­னார். கரப்­பான் பூச்சி மருந்­துக் குப்பி மாதிரி ஒன்றை எடுத்­தார். அதில் எலி­வால் மாதிரி ஒரு குழாய் தொங்­கி­யது. அதை எடுத்து கத­வின் எல்லா ஓரங்­க­ளி­லும் 'புஸ்­பஸ்' என்று அடித்­தார். சோப்பு நுரை மாதிரி ஏதோ பொங்­கி­யது. அது என்ன எண்­ணெயா? சோப்பா? தெரி­ய­வில்லை.

இப்­போது கைப்­பி­டியை இழுத்து கத­வைச் சாத்­தி­னார் கத­வின் ஓரங்­கள் உள்ளே போக­மு­டியாதென்று அடம் பிடித்­தது. அந்த மரச் சுத்­தி­யலை மீண்­டும் எடுத்­தார். அந்த ஓரங்­க­ளை­யெல்­லாம் டொப்­டொப்­பென்று தட்டி சுளுக்­கெ­டுத்­தார். இன்­னும் அடம் பிடித்­தது. லேசாக உள்ளே தலையை விட்டு எட்­டிப்­பார்த்­தார். அந்த எல்லை அவ­ருக்­குத் தெரி­யும்­தானே. தலையை உள்ளே விடு­வ­தற்கே ஆயி­ரம் வெள்ளி கொடுக்­க­லாம் என்று நினைத்­துக் கொண்­டேன்.

அட! அந்த மூலை இடிக்­கிறது. அதை­யும் தட்டி சுளுக்­கெ­டுத்­தார். ஏதோ ஒரு படத்­தில் ரஜினி வச­னம் ஞாப­கத்­துக்கு வந்­தது. 'யாரு வேணா­லும் தட்­ட­லாம். எங்கே தட்­ட­ணும்? எப்­ப­டித் தட்­ட­ணும். அதுக்­குத்­தான் ஃபீஸ்.'

அந்த தோம்­புக்­குப் பக்­கத்­தில் ஊரி­லி­ருந்து தூக்­கி­வந்த ஒரு கல் அம்­மி­யை­யும் குழ­வி­யை­யும் வைத்­தி­ருந்­தேன்.

'இதுல என்ன குப்­பை­தான் போட்­றீங்­களா. இல்ல. இது­மா­திரி பாராங்­கல்­லு­க­ளைத் தூக்­கிப் போட்­றீங்­களா? இப்­புடி வளெஞ்­சு­ருக்கு.' மீண்­டும் திறந்து மூடி சரி­பார்த்­துக் கொண்­டார்.

'இப்ப நீங்க தொறந்து மூடிப் பாருங்க'

நான் திறந்து மூடி­னேன். பூ மாதிரி திறந்து பூ மாதிரி மூடி­யது. அந்த இரும்­புத் துண்டு ஒவ்­வொரு முறை­யும் வணக்­கம் சொல்லி உள்ளே போய் வெளியே வந்­தது.

'இனிமே பிரச்­சினை இல்ல. அது­சரி இந்­தத் தோம்பு எப்ப வாங்­கி­னீங்க?'

'நாங்க வாங்­கல. வீடு வாங்­கும்­போதே இருந்­துச்சு.'

'வீடு எப்ப வாங்­கு­னீங்க?'

'2001ல'

அண்ணாந்து பார்த்து கணக்­குப் போட்­டார். நல்­ல­வேளை. கால்­குலேட்­டர் கேட்­க­வில்லை.

'அட! 20 வருஷம் ஆயிடுச்சு. இன்னும் 20 வருஷத்துக்கு வேலெ செய்யும். இப்புடியே விட்ருங்க'

நான் தோம்பை மூடிவிட்டு பக்கத்தில் பார்த்தேன். அந்தக் குச்சி கிடந்தது. பார்க்கும்போதே குடலைப் புரட்டியது.

'அது சரி. இப்பதான் புதுசா நாம மாத்தலியே. உங்க சார்ஜை சொல்லுங்க'

'இதுக்­கெல்­லாம் காசு வாங்­கினா என் தொழி­லுக்கு தரு­ம­மில்ல சார். போக்­கு­வ­ரத்­துச் செல­வுக்கு 20 வெள்ளி குடுங்க.'

நான் 50 வெள்­ளியை நீட்­டி­னேன்.

'சில்லறை இல்ல. பேநௌ ல அனுப்­பி­ருங்க' என்று சொல்­லி­விட்டு, 'அனுப்­பீட்­டியா, இங்கே வந்­து­ருச்சா பாக்­கி­றேன்' என்­றெல்­லாம் சரி­பார்க்­கா­மல் அந்­தப் பையைத் தூக்­கிக்­கொண்டு அதே வேகத்­தில் வெளி­யே­றி­னார்.

'பேநௌ'வில் பணத்தை அனுப்பி­விட்டு 'அனுப்­பி­விட்­டேன். பார்த்­துக்­கொள்­ளுங்­கள்' என்­றேன்.

மின்­தூக்­கிக்­குக் காத்­தி­ருந்­த­வர் 'நன்றி' சொல்­லி­விட்­டுப் புறப்­பட்­டார். அவர் வெளியே போன­தும் பர்­லாங் தூரத்­தில் உட்­கார்ந்­தி­ருந்த என் மனைவி கிட்ட வந்­தார்.

'அதான் போயிட்­டா­ருல்ல. ரெண்டு மாஸ்க்­கை­யும் கழட்­ட­லா­முல்ல.'

கழட்­டி­னார். '20 வெள்­ளியா? ரொம்ப நல்ல மனு­ஷங்க,' என்­றார்

'இப்ப பேசு­வீங்­கடீ. நல்­லாப் பேசு­வீங்­கடீ' என்று மன­சுக்­குள் திட்­டி­னேன். டீ,டீ என்று மன­சுக்­குள் திட்­டி­யது சுக­மாக இருந்­தது. மன­சுக்­குள்­தானே திட்­ட­மு­டி­யும்.

 
Article Hard Regwall
 

Register and read for free!

உங்கள் செய்தி வரம்பை எட்டிவிட்டீர்கள். மேலும் படிக்க இலவசக் கணக்கு தொடங்கவும்.
இன்று மேலும் 1 செய்திகளைப் படிக்கலாம். 
மேலும் படிக்க இலவசக் கணக்கு தொடங்கவும்.
 
 
ஏற்கெனவே பதிவுசெய்துள்ளீர்களா?
 
 

அண்மைய காணொளிகள்

 
 
Article Paywall 1
தடையற்ற சேவையைப் பெற, சந்தாதாரராகுங்கள்.
தொடக்க சலுகை - தனிநபர் பயன்பாட்டுக்கு மாதத்திற்கு $4.90 மட்டுமே! (ஒப்பந்தம் கிடையாது)
 
 
 
 
நாங்கள் தரமான செய்திகளை வழங்கவும் இந்த வட்டாரத்தில் தமிழ் வாசகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கவும், நீங்கள் சந்தா சேர்வது உதவும்.
 
இன்னும் ஒரு செய்தியை இலவசமாக வாசிக்க
தடையற்ற சேவைக்கு சந்தாதாரராகுங்கள். TM Icon
X

அதற்குள்ளாகவா? இந்தச் செய்திகளையும் படிக்கலாமே!

அதற்குள்ளாகவா?
இந்தச் செய்திகளையும் படிக்கலாமே!