தவம்

சிறுகதை

தி.ஜானகிராமன்

"சரி­தான் போய்யா என்­னமோ அந்­தப் பொண்ணு கொஞ்­சம் சேப்­பா­யி­ருக்கு. நீ அதைப் பார்த்து மயங்­கறே. உன் மவ­னுக்­குத் தகுந்த பொண்ணா அது சேப்பா இருந்தா ஆயி­டிச்சா?"

"ஏண்ணே, சேப்பு ஒரு அழகு சூடு ஒரு ருசீன்னு சும்­மாவா சொல்­றாங்க?"

"சொல்­லட்­டுமே, சேப்­புத்­தான் அழ­குன்னு சொல்­ல­லியே, சேப்­பா­யி­ருந்தா போதுமா? முகத்­துல களை குறி ஒண்­ணும் வாண்­டாமா? நம்ம வகை­ய­ரா­விலே டில்லி மட்­டம் மாதிரி பொண்­ணுங்­கள்­ளாம் இருக்கே. அதெல்­லாம் விட்­டுட்டு, இதைப் போய் எடுக்­கி­றியே பூன்னு ஊதினா ஒடிஞ்சு விழுந்­தி­டும். குச்சி உடம்பு, கூனல், குச்­சிக்­காலு, உள்­ளங்­காலு சப்பை, தண்­ணியை மிதிச்­சிட்டு அந்­தப் பெண் நடந்து வர­போது கால­டி­யைப் பார்த்­தி­ருக்­கியா? உள்­ளங்­காலு முழுக்க அப்­ப­டியே சொத்­துனு தரை­யிலே பதிஞ்­சி­ருக்­கும். என்­னமோ செல்­லூர்ச் சொர்­ணாம்பா கெட்­டுப் போயிட்­டாப்­பலே பேசு­றியே!"

அடுத்த மேஜை­யில உட்­கார்ந்து டீ குடித்­துக் கொண்­டி­ருந்த கோவிந்த வன்­னிக்­குத் தூக்­கி­வாரிப்­போட்­டது. திரும்­பிப் பார்த்­தான். அந்­தப் பெய­ரைச் சொன்ன மகா­ரா­ஜன் யாரென்று ஒரு க்ஷணம் பிரமை தட்­டி­னாற்­போல உட்­கார்ந்­தி­ருந்­தான்.

பத்து வரு­ஷம் ஆகி­விட்­டன இந்­தப் பெய­ரைக் கேட்டு. அவள் நெஞ்சை ஆட்­கொண்டு அவனை ஊக்­கிக்­கொண்­டி­ருந்த அந்­தப் பெயரை இந்­தப் பத்து வருஷ காலத்­தில் இரண்­டா­வது மனி­தன் ஒருவன் சொல்லி அவன் கேட்­க­வில்லை. இடை­வி­டா­மல் அவ­னு­டைய அந்­த­ரங்­கத்தை நிறைத்து நின்ற அந்த வனப்பு வடி­வம் எதிரே நிற்­ப­து­போல் இருந்­தது.

வெண்­தாழை முகம், பாதம், கை, முது­கில் தளர்ந்து புர­ளும் சிற்­ற­லை­யோ­டும் கூந்­தல், அரக்கு வர்ணப் புடவை வலது கையில் பூஜைத்­தட்டு. இடது கையில் முன்றானை வாளிப்­பும் வர்­ண­மும் ஒன்றி வடிந்த அழகு பளீர் என்று தடுத்து நிறுத்­தும் தோற்­றம். கோயில் திண்­ணை­யில் இருந்த பெரிய பிள்­ளை­யா­ருக்கு முன்­வந்து நின்று மோதி­ரக் கற்­க­ளின் ஒளி சிதற நெற்­றி­யில் குட்­டிக்கொள்­கி­றாள். குருக்­கள் விபூ­தி­யைக் கொடுத்­த­தும் வாங்கி நெற்­றி­யில் குங்­கு­மத்­தின்கீழ் வைத்­துக்­கொள்­ளு­கி­றாள்.

கோவிந்த வன்னி ஒரு கணம் இந்த லயிப்­பில் ஒன்றி விருந்­தான். பிறகு உலுக்­கிக்­கொண்டு நெஞ்­சத்­தில் மழை பொழிந்த அந்­தப் புண்­ணி­யாத்­மா­வைப் பார்த்­தான். இன்­னும் ஏதா­வது சொல்­லப்­போகி­றாரா என்று. ஆனால் அந்­தப் பேச்சு ஏதோ கல்­யா­ணப் பேச்­சாக வளரும்­போல் இருந்­ததே ஒழிய, மீண்­டும் சொர்­ணாம்­பா­ளின் பெயரே அதில் வர­வில்லை.

"அண்ணே, இப்ப ஏதோ பேர் சொன்­னிங்­களே, ரொம்ப அழ­கின்னு. அது என்ன?"

"அதுவா? சொர்­ணாம்பா, ெசல்­லூர் சொர்­னாம்பா"

"ஆண்­டாள் கோயில் காமாட்சி தான் ரொம்ப அழ­குன்னு சொல்­லு­வாங்க. தமிழ்ச் சீமை­யி­லேயே அவ காலிலே கட்டி அடிக்­க­ற­துக்­குக்­கூட பொம்­பளை கிடை­யா­துன்னு பேரு."

"அதெல்­லாம் ஐதர் காலத்­துக் கதை. இந்­தச் சிங்­கப்­பூர்லே எத்­தினி நாளா இருக்­கீங்க?"

"கிட்­டத்­தட்ட பத்து வரு­ஷ­மாச்சு"

'அதுக்கு முன்­னாலே?"

"திருச்­சி­ராப்­பள்­ளி­யிலே இருந்­தேன்."

"திருச்­சி­ராப்­பள்­ளி­யி­லே­யி­ருந்­திட்டா சொர்­ணாம்­பா­ளைப் பத்­திப் புதி­சாச் சேதி கேக்­கி­றீங்க? ஜில்லா தாண்டி ஜில்லா அவ பேர் போயி­ருக்கே! நீங்க சொல்ற காமாச்சி இரு­பது வரு­சத்­துக்கு முன்­னாலே, சமீ­பத்­திலே எப்­ப­வா­வது ஊருக்­குப் போகப் போறீங்­களா?'

"போகப் போறேன். ஒரு வாரத்துலே."

"போனா, தஞ்­சா­வூ­ருக்கு ஒரு டிக்­கட் எடுத்­துக்­கிட்டு அவ­ளைப் போய்ப் பாத்­திட்டு வாங்க. ரெயிலை விட்டு இறங்­கி­ன­தும் ஒரு ஒத்­தை­மாட்டு வண்டி பிடிச்சு செல்­லூர்ச் சொர்­ணாம்பா வீடுன்னா கொண்டு விட்­டு­வி­டு­வான். ஆனால் போற­போது வெறுங்­கை­யோட போங்க. இல்­லாட்டி இந்­தச் சீமை­யிலே சம்பா­ரிச்ச தெல்­லாம் நீங்­களா அவ காலிலே கொட்­டிப்­பு­டு­வீங்க. ஆனா வெறுங்­கை­யோட போனாத்­தான் என்ன? திரும்பி வீட்­டுக்கு வந்து எல்­லாத்­தை­யும் எடுத்­துக்­கிட்­டுப் போய் அவ­கிட்­டக் கொடுக்­கத்­தானே போறீங்க! அத­னாலே நீங்க தஞ்­சா­வூ­ருக்­கும் போக வாணாம், அவ­ளைப் பார்க்­க­வும் வாணாம்."

"என்ன ஐயா அவ்­வ­ளவு அதி­ச­ய­மான ரதி?"

"ஐயா, ஏன் இந்த வீண் பேச்சு? நான் சொன்னா நம்­ப­மாட்­டீங்க. போய்ப் பாத்­திட்டே வந்­தி­டுங்க. எத்­த­னையோ உலகப் பிர­பு­வெல்­லாம் துணியை உத­றிக்கொட்­டிப்­பிட்­டான். வடக்­கே­யி­ருந்து ஒரு ஜமீன்­தார் வந்து ஒரு வரு­ஷம் அவளைச் சுத்­திப்­பிட்­டுப் போதும் போதும்னு ஒடிப்போனான். நீங்­களும் போங்க."

"நம்ம வன்­னி­யரு அதுக்­கெல்­லாம் மசி­ய­ற­வரு இல்லே. செலவழிக்க நல்ல ஆளைப் பாத்­தீங்­களே. எனக்­குத் தெரிஞ்ச நாளா இந்த ஹோட்­டல்லே ஒரு டீ, ஒரு சைவச் சோறு, அதுக்­கு­மேலே சாப்­பிட்­ட­தில்­லையே இவரு," என்று ஹோட்­டல் முத­லாளி நையாண்டி செய்­தார்.

"நானா செல­வ­ழிக்­கி­ற­தில்லே ஏய், கொண்டா சொல்­றேன், மூணு பிரி­யாணி!" உடனே அந்­தச் சீனாக்­கா­ரப் பையன் உள்ளே ஓடி­னான்.

"என்­னாத்­துக்­குங்க ராத்­திரி பத்து மணிக்கு மேலே?"

"பர­வா­யில்­லிங்க. சும்­மா சாப்­பி­டுங்க."

"இல்­லிங்க."

"நீங்க சும்­மா­யி­ருங்க."

பிரி­யாணி வந்­து­விட்­டது. அவர்­கள் சாப்­பிட்­டார்­கள். வன்­னி­யும் பத்து வரு­ஷத்­துக்­குப் பிறகு புலவை ருசித்­தான்.

"இன்­னிக்கு என்ன வன்­னி­ய­ருக்கு ஒரே குஷி கிளம்பிடிச்சி' என்­றார் முத­லாளி.

"இந்த மாதிரி பேசற ஆளைப் பார்த்தா ஏனையா செலவு செய்­யக்­கூ­டாது பெரிய ஆளு இவரு. அந்­தப் பொம்­பளே அழகா இருக்கோ என்­னவோ, இவரு பேச­றத்திலேயே அவளை ரதியா அடிச்­சி­டு­வாரு போல் இருக்கு."

"அப்­ப­டினா, நான் என்­னமோ ஒன்னு­மில்­லா­த­தைப் பெரிசு பண்ணி அளக்­கி­றேன்னு சொல்­லு­றீங்க. நீங்­க­தான் போய்ப் பார்க்­கப் போங்­களே. நான் சும்­மா சொல்­லிக்­கிட்­டுக் கிடப்­பா­னேன்."

"சரி, பாத்­தி­ட­றேன்."

'நீங்க சொன்ன காமாட்சி, ஆடினா, பாடினா, நாடகமாடினா. ஆனா சொர்­ணாம்பா சும்மா எதிர்க்க நின்­னாப்­போ­தும். பதினாலு லோக­மும் அவ காலிலே உழுந்­தி­டும். அவ ஒத்­த­ரை­யும் ஒண்­ணும் கேக்­க­ற­தில்லே. தானே கொண்டு கொட்­டிப்­பிட்­டுத் தலை­யிலே துணியைப் போட்­டுக்­கிட்டு ஓடற கதிக்கு வராங்க. இத்­த­னைக்­கும் அவளுக்கு ஆட­வும் தெரி­யாது, பாட­வும் தெரி­யாது. சும்மா ஆள்­தான். அது­தான் இப்­ப­டிப் பம்­ப­ரமா ஆட்டி வைக்­குது. நல்­ல­வே­ளையா இத்­தோட விட்டான். ஆண்­ட­வன் ஆட்­டம் பாட்­ட­முன்னு ஏதா­வது கொடுத்திருந்­தான், இந்த உல­கம் தப்­ப­றதா?"

"அண்ணே. என்ன பேசிக்­கிட்டே இருந்தா எப்­பப் போறது?" என்று அவ­னு­டைய நண்­பன் குறுக்­கிட்­டான்.

"மணி என்ன பத்­தரை ஆயி­டுச்சா. அப்ப நான் போய் வரேங்க."

"எந்த ஊர் உங்­க­ளுக்கு?"

"எனக்குச் சிதம்­ப­ர­ம்ங்க. கோலா­லம்­பூர்லே இருக்­கேன்."

"வந்தா ஊர்ப் பக்­கம் வாங்க கொடவாசல்தான். கோவிந்த வன்­னின்­னா சொல்­லு­வாங்க"

"சரிங்க, நான் வரட்­டுமா?"

அவர்­கள் போய்­விட்­டார்­கள்.

ஹோட்­ட­லில் வேறு ஒரு­வ­ரும் இல்லை. வன்னி, முத­லாளி, சீனாக்­கா­ரப் பையன் மூவ­ருமே இருந்­தார்­கள். கடை கட்­டு­கிற சம­யம் பட்சண அல­மா­ரி­யைப் பூட்டிவிட்டு வீட்­டுக்­குப் போகு­மாறு பைய­னி­டம் சொல்­லி­விட்டு, டிரா­ய­ரைத் திறந்து சில்­ல­றையை எண்­ணத் தொடங்­கி­னார் முத­லாளி.

"அண்ணே, இந்த ஆளு எப்­படி பேச­றாரு, பாத்­தியா?" என்­றான் வன்னி.

"அந்­தப் பொம்­பளை பெரிய ஆளா­கத்­தான் இருக்­க­ணும், பேரைச் சொன்­ன­துமே அவங்­களுக்­கும் ரெண்டு பிரியாணி கிடைச்­சுது எனக்­கும் ரெண்டு பிளேட் வியா­பா­ர­மாச்சு."

"அட போங்­கண்ணே. அந்­தப் பொம்­ப­ளெக்­கா­கவா இது, அந்த ஆளு பேச்­சுக்­கா­கல்ல?"

"அதி­ருக்­கட்­டும். நாலு வரு­சமா என்­னோட பழ­கிட்டு வரீங்­களே, அப்­படி இருக்­கி­ற­வரு எனக்கு ஒண்­ணும் கொடுக்­காம யாரோ முகந்­தெ­ரி­யாத ஆளுக்கு விருந்து பண்­ணி­னிங்­க­ளே!"

"அண்ணே, நீங்­க­தான் விருந்தா பண்ணி எல்லா வயத்­தை­யும் நிரப்­பு­றீங்க. நான் என்­னத்­தைச் செய்ய உங்­க­ளுக்கு?"

"உம், சரி."

"அலுத்­துக்­கா­தீங்க. இப்­பவே ஒரு பெரிய விருந்தா செய்­யப்­போறேன் உங்­க­ளுக்கு."

"என்­னாய்யா அது?"

சீனப்­பை­யன் விடை­பெற்­றுக்­கொண்டு போனான்.

"ஒரு உண்­மை­யான சிநே­கி­த­னுக்கு என்­னங்க விருந்து செய்­ய­லாம்? இன்­னும் நாலு நாளிலே ஊருக்­குக் கிளம்­பி­டப் போறேன். பாஸ்­போர்ட்­டும் வந்­தி­ரிச்சு, உங்­க­ளுக்­குத் தெரி­யும் என் ஞாப­கம் உங்­க­ளுக்கு மறக்­காம இருக்­கும்­படியா ஒன்னு கொடுக்­கப்போறேன். சாமான், விருந்து இதெல்­லாம் அழிஞ்சு போயி­ரும். அழி­யாத சாமானா கொடுக்­கப்போறேன். இதுவரை­யில் ஒருத்­த­ருக்­குமே சொல்­லாத, கட­வு­ளுக்­கும் எனக்­கும் மாத்­தி­ரம் தெரிஞ்ச ஒரு ரக­சி­யத்தை உங்­க­கிட்டே சொல்­லப்­போ­றேன். பெட்­டி­யிலே போட்­டுப் பூட்­ட­ற­து­போல, ஒரு அரு­மை­யான சிநே­கி­த­னுக்­குத்­தான் ஒரு ரக­சியத்­தைச் சொல்­ல­ணும். அதை­விட உசந்த பொருள் கொடுக்க முடி­யாது."

"வன்­னி­யரே, என்­ன­மோ­போல இருக்­கீங்க நீங்க இன்­னிக்கி. நிதம் பாக்­கற வன்­னி­யரா இல்லே."

"அந்த ஆள் பேசின பேச்சு அத்­த­னை­யும், ஒவ்­வொரு எழுத்­தும் உண்மை. அந்­தச் சொர்­ணத்­துக்கு ஈடா நிக்க ஒரு பொம்­பளை இந்த உல­கத்­திலே இருக்க முடியாது. நானும் இந்­தச் சிங்­கப்­பூர்லே எவ்­வ­ளவோ தேசத்­துப் பொம்­ப­ளைங்­க­ளைப் பாத்­திட்­டேன்; இன்னும் பாக்­க­றேன், ஜப்­பான்­காரி, சைனாக்­காரி, வெள்­ளைக்­காரி, பர்­மாக்­காரி, பஞ்­சாப்­காரி எவ்­வ­ளவோ பாக்­க­றேன்! ஆனால் அந்தச் சொர்­ணாம்பா வீட்­டு­வா­சப்­ப­டி­யிலே கூட இவங்­க­ளை­யெல்­லாம் நிக்க வைக்க முடி­யாது."

"அப்­பன்னா நீங்க பாத்­தி­ருக்­கீங்­களா அவளை"

"பார்த்­தும் இருக்­கேன். கிட்­டக்க நின்னு பேசி­யும் இருக்­கேன்."

"என்­னமோ ஒண்­ணுமே தெரி­யா­ததுபோல விசா­ரிச்­சீங்­களே?"

"அவ­ளைப் பத்­திப் பேசிப் பேசிக் கேக்­க­ணும்னு நெனச்­சேன்; பாசாங்கு பண்­ணி­னேன். நீங்க கடை­யைக் கட்­டிக்­கிட்டு வாங்­க­ளேன். இங்கே ரொம்­பப் புழுக்­கமா இருக்கு, பார்க்­கிலே போய்க் கொஞ்சநேரம் உக்­காந்­துக்­க­லாமே."

ஹோட்­டல் முத­லாளி சில்­ல­றை­களை எண்­ணிக்­கொண்­டி­ருந்­தார்.

கோவிந்த வன்னி எழுந்து வெளி­யில் போய்க் காற்­றாட நின்றான். சிங்­கப்­பூர் இவ்­வ­ளவு அழ­காக ஒருநாளும் தோன்­றி­ய­தில்லை அவ­னுக்கு. பார்க்­கில் இரு­ளில் ஓங்கி நின்ற மரங்­கள், நீல விளக்­கு­கள் ஒவ்­வொன்­றும் தனக்கு இன்­பம் அளிப்­ப­தற்­காக பிரத்­தி­யே­க­மாக ஏற்­பாடு செய்­யப்­பட்­டு இ­ருப்­ப­து­போல் தோன்­றிற்று. சொல்­லுக்கு எட்­டாத நாளாக யாரி­ட­மும் சொல்­லா­மல் அவன் இரு­த­யத்தை அழுத்­திச் சுமந்துபோன அந்த ரகசி­யம், இப்­போது வெடித்து வெளிப்படத்­ து­டித்­தது.

முத­லாளி ஹோட்­ட­லைப் பூட்­டிக்­கொண்டு வந்­தார். கொஞ்­ச­தூரம் போன­தும் வன்னி சொன்­னான்.

"நான் இந்­தச் சிங்­கப்­பூ­ருக்கு வந்­ததே அந்­தச் சொர்­ணாம்­பா­ளுக்­கா­கத்­தான்."

"என்­னது!"

"ஆமாம். பொண்­டாட்டி புள்­ளைக்­குச் சேர்த்து வைக்­க­ணும்னு வல்லை. அந்­தச் சொர்­ணாம்­பா­தான் என் மன­சிலே கோயில் கொண்­டி­ருக்கா. அவ­ளுக்­கா­கத்­தான் இந்தக் கண் காணாத சீமை­யிலே வந்து ஒண்­டியா நாளை ஒட்­டிக்­கிட்டு இருக்­கி­றேன்.

"குண்டு, பீரங்கி, குத்து, வெட்டு இதுக்­கெல்­லாம் நடு­விலே ஊருக்கு ஓடாமே, உசி­ரைக் கையிலே புடிச்­சுக்­கிட்டு உட்­கார்ந்து இருந்­தேன். நல்­ல­வே­ளையா என் ஆசை­யும் நெற­வே­றி­டிச்சு.

"அந்த மனு­சன் பேசிக்­கிட்­டி­ருந்­தாரே, அவரு என் மனசை அறிஞ்­சு­தான் பேசிக்­கிட்டு இருந்­தாரோ, என்­னவோ! போன­வு­டனே ஒரு டிக்­கட்டு எடுத்­துக்­கிட்டு தஞ்­சா­வூ­ருக்­குப் போன்­னாரே! என்­ன­மாத்­தான் சொன்­னாரோ, நான் இந்த ஊரிலே பத்து வரு­ஷம் முன்­னாடி காலடி எடுத்து வக்­கி­ற­போதே அப்­ப­டிப்போற எண்­ணத்­தோ­ட­தான் வச்­சேன். வெறுங்­கையா போன்­னாரே, அப்­ப­டிப் போகல்லே. சம்­பா­திச்­ச­தெல்­லாம் அங்­கே­தான் கொண்­டு­போ­கப் போறேன்."

"அப்ப ஒரு முத­லா­ளி­கிட்ட வேலை செஞ்­சிக்கிட்­டி­ருந்­தேன்; சுப்­பையா உடை­யா­ருன்னு பேரு. பெரிய மிரா­சு­தாரு நூத்­தைம்­பது வேலி நிலம், காவே­ரிப் பாச­னம் மோட்­டார் வெச்­சுக்­கிட்­டி­ருந்­தாரு. தஞ்­சா­வூ­ருக்­குப் போற­போ­தெல்­லாம் இந்­தச் சொர்­ணாம்பா வீட்­டி­லே­தான் தங்­கு­வாரு.

"முதல் தடவை என்னை அழச்­சிக்­கிட்­டுப் போனாரு. காரை வாசல்லே நிறுத்­திட்டு உள்ளே நுழைஞ்­சாரு. பின்­னாலே பெட்­டி­யைத் தூக்­கிட்­டுப் போனேன் நான். 'வாங்­கன்னு' குரல் கேட்­டது. நிமிந்து பார்த்­தேன். இப்ப நினைக்­க­றப்­பவே உடம்­பெல்­லாம் புல்­ல­ரிக்­குது. பளீர்ன்னு மின்­னல் அடிச்­சாப்­பலே இருந்­தது. அந்த மாதிரி நிறமே நான் பார்த்­த­தில்லே. கொன்­னைப்பூ பூத்து ரெண்டு நாள் ஆனப்­பு­றம் அந்த மஞ்­சள் வெள்­ளை­யாப் போயி­டுமே. அது­வும் காலை வெயில்லே அதைப் பாத்தா எப்­படி இருக்­கும்? அந்த நிறம். தலை­ம­யிர் கரு­க­ருன்னு மின்ன, சுருட்டை சுருட்­டையா தொடை மட்­டும் தொங்­கிக்­கிட்டு இருந்­தது. நடந்து வராப்­பலே இல்லே, மிதந்து வர­மா­திரி இருந்­தது.

"கண்ணு, மூக்கு, கைவி­ரல், கால்­வி­ரல்... மனு­ஷப் பிறவி இவ்­வ­ளவு அழகா இருக்­க­மு­டி­யுமா? எனக்கு ஒரு சந்­தே­கம் நிழ­லா­டிச்சு. ஏதோ மோகி­னியா இருக்­கு­மோன்­னு­கூட அச்­ச­மா­யி­ருந்­திச்சு. பூ அழ­கா­யி­ருந்தா அது சக­ஜம். பழம் அழ­கா­யி­ருந்தா அது­வும் நடப்­புத்­தான்... ஆனா மனு­சப் பிறவி இப்­படி இருந்தா? நம்­பவே முடி­யலே. கொஞ்­ச­நாழி எனக்கு ஒண்­னும் புரி­யலே. மண்­டை­யிலே அறஞ்­சாப்­ப­ல­தான் இருந்­தது.

"அதே கண்­ணோட முத­லா­ளி­யை­யும் பார்த்­தேன். போய்ச் சோபா­விலே உட்­கார்ந்­தி­ருந்­தாரு. இந்த மாதி­ரிக் கறுப்பை இனிமே பார்க்­க­வும் முடி­யாது. பண்­ண­வும் முடி­யாது. பளபளன்னு. எண்­ணெய் வழி­யற கறுப்பு. வழுக்­கைத்­தலை, வாய் நிறைய வெத்­தி­லைக் காவி. புஷு புஷுன்­னிட்டு பள்­ள­மும் மேடுமா சேனைக்­கி­ழங்­கைப்­போட்டு மூட்டை கட்­டி­னாப்­பலே உடம்பு. அவ வீட்­டுப் பங்கா இழக்­கக்கூட­லா­யக்கு இல்­லாத லச்­ச­ணம். காதிலே வைரக் கடுக்­க­னும் கை நிறைய வைர மோதி­ர­மும் இல்­லாட்டி ஏதோ மூட்டை தூக்­கின்­னு­தான் நெனைக்­க­னும். அது­வும் மகா­ரா­ஜன் குடிச்­சிப்­பிட்­டாரோ, அந்த அழ­கைக் கண்­ணைப் பிடுங்கி வச்­சிட்­டுத்­தான் பார்க்­க­ணும்."

"அதே கண்­ணோட என்­னை­யும் பார்த்­துக்­கிட்­டேன், நிலைக் கண்­ணா­டி­யிலே. மூட்டை தூக்க அவ­ரைப் போட்டு, அந்த சோபா­விலே என்­னைத் தள்­ற­துக்­குப் பதிலா, கட­வுள் ஏதோ அவ­சர அடி­யிலே கைப்­பி­சகா மாத்­திப்­பிட்­டா­ரோன்னு தோணிச்சு.

"சொர்­ணாம்பா கீழே விரிப்­பிலே உக்­காந்­துக்­கிட்டா. நீ வாசல்லே போன்­னாரு முத­லாளி. சிவ­னேன்னு வாச­லுக்­குப் போனேன். ஒரு மணி நேரம் கழிச்­சுச் சமை­யற்­காரி சாப்­பி­டக் கூப்­பிட்டா. அவ­தான் சோறும் போட்டா. கீழே வேற ஒருத்­த­ரும் இல்லே.

"மறு­நா­ளும் அங்­கே­தான் இருந்­தோம். அன்­னிக்கி வெள்­ளிக்­கிழமை. காமாட்சி அம்­மன் கோயி­லுக்­குப் போனோம். நடந்­து­தான். முத­லா­ளி­யும் அம்மா கூடவே வந்தாரு. என்­னமோ கட்­டின புரு­சன் மாதிரி. கோயில்லே நல்ல கூட்­டம், நாங்க நுழஞ்ச உட­னேயே கல­க­லப்பு, சத்­தம் எல்­லாம் ஒஞ்சு போச்சு.

"நானும் பார்த்­தேன். ஒரு ஆளா­வது அந்த அம்­ம­னைப் பாக்­க­ணுமே. பொம்­ப­ளைங்­க­ளெல்­லாம் நேரா அந்த மோகி­னி­யைப் பார்த்­தாங்க. ஆம்­பிள்­ளைங்க பயப்­பட்­டுக்­கிட்டே பாத்­தாங்க. திருட்­டுத்­த­ன­மாப் பாத்­தாங்க வேறே எதையோ பாக்­க­ற­மா­திரி... கட­சி­யிலே சரி­தான் போன்னு துணிச்­ச­லாக் கண்­ணெடுக்­கா­ம­லும் பாத்­தாங்க. அந்த சொர்­ணாம்­பா­ளைத் தவிர வேறு ஒரு கண்­ணா­வது அம்­பா­ளைப் பாக்­கலே. அவ­தான் ஒரே­ய­டியா அம்­பா­ளைப் பாத்­துக்­கிட்­டி­ருந்தா. அந்த அம்­மன் லேசா­கச் சிரிக்­கி­றாப்­பலே பட்­டுது. இத்­தனை பேர் தவிக்­கி­றப்போ, ஒண்­ணுக்­கும் அசை­யாம, கண் எடுக்­காம, ஒண்­னுமே தெரி­யா­த­து­போல நம்­மைப் பார்த்­துக்­கிட்­டி­ருக்­காளே.. என்ன நெஞ்­சு­ரப்பு... என்ன துணிச்­சல்ன்னு அந்த அழ­கைப் படைச்ச லோக மாதா சிரிக்­கி­றாப்­பலே இருந்­தது.

"அர்ச்­ச­னைத் தட்­டு­களை குருக்­கள்­மார் வாங்­கிட்­டுப் போனாங்க. ஆனா எல்­லா­ரும் என்ன கொடுக்­கி­றோம், என்ன வாங்­கு­கி­றோம், என்ன செய்­கி­றோம் என்­கிற ஞாப­க­மில்­லா­மலே செஞ்­சி­கிட்­டி­ருந்­தாங்க. நானும் சொர்­ணத்­தைப் பாக்­க­ற­போது என் நெஞ்சு குறு­கு­றுன்­னுது. அந்த அம்­மாவோ அம்­மனை விட்டுக் கண்­ணெ­டுக்­கலே மனு­சர்­களை மதிக்­கி­ற­தா­கவே படலெ.

"ராத்­தி­ரி திண்­ணை­யிலே படுத்­துக்­கிட்­டி­ருந்­தேன். ஒரே நெனப்­பு­னா­லேயோ என்­னமோ ஒரு கனாக் கண்­டேன். அந்­தச் சொர்­ணம் ரோஜாப்பூ மாலையா மாறிட்­டாப்­லே­யும், முத­லாளி பன்­னிக்­குட்டி ரூபமா மாறி ஊர்ச் சக­தி­யிலே எல்­லாம் புரண்­டுட்டு, அந்த மாலை­யைக் கழுத்­திலே சுத்­திக்­கிட்டு விளை­யா­ட­றாப் போலெ­யும் இருந்­திச்சு.

"மறு­நாள் காலமே நானும் சமை­யற்கா­ரி­யும் கறி­காய் வாங்­க­ற­துக்­காக மார்க்­கெட்­டுக்­குப் போனோம். ஒருத்­த­ருக்­கொ­ருத்­தர் ஊரு, பேரு, குலம், கோத்­ரம் எல்­லாம் விசா­ரிச்­சுக்­கிட்டே.

"அவ­ளுக்கு மாசம் ஆறு ரூபா சம்­ப­ள­மாம். சாப்­பாடு போட்டு. இதுக்கு முப்­பது நாளும் தூங்­கற வரை­யில் ஓய்வு ஒழிச்­சல் கிடை­யாது. இதே கணக்­கிலே சம்­பா­திச்­சுக்­கிட்­டுப் போனா, அம்மா ஒரு நாளைக்­குச் சம்­பா­திக்­கிற பணத்தை, ஏழெட்டு வரு­சத்­திலே சம்­பா­திக்க முடி­யும்னு ஒரு கணக்­குச் சொன்னா அவ. எனக்­கும் முத­லாளி சாப்­பாடு போட்டு ஏழு ரூபா கொடுத்து வந்­தாரு.

"நானும் கணக்­குப் போட்­டேன். எம்­பொஞ்­சா­தி­யும் ரெண்டு குழந்­தை­களும் சாப்­பி­டா­மலே பட்­டினி கிடக்­கி­றதா இருந்தா, நானும் ஆறேழு வரு­ஷத்­திலே அத்­தனை பணம் சம்­பா­திக்க முடி­யும். ஒரு­தரம் நெனச்­சுப் பார்த்­தேன். எனக்­கும் ஒன்னும் புரி­யலே. ஒரு நாளைக்கா இவ்­வ­ளவு சம்­பா­திக்­கறா அம்­மான்னு மறு­ப­டி­யும் கேட்­டேன் அவளை.

"ஆமா­மையா, ஆமாம், ஒரு நாளைக்­குத்­தான் இவ்­வ­ளவு. இல்­லாட்டி உங்க முத­லா­ளிக்கு இங்கே என்ன வேலை. அது­வும் உங்க முத­லாளி ராஜ வடிவு பாரு.. அவ­ருக்கு ரெட்­டைப் பங்கு வரி இருக்­கும்னு சொன்னா அவ.

"பொண்­டாட்டி பிள்­ளை­க­ளைக் காப்­பாத்­தி­யா­க­ணும். அப்­ப­டீன்­னாப் பத்­துப் பிறவி எடுத்­தா­லும் நாம் காலணா மிச்­சம் பிடிக்­கப் போற­தில்லே. பாத்­தேன். ஒரு மாசமா என் மனசு ஒரு நிலையா இல்லே. தூக்­கம் பிடிக்­கல்லே.

"முத­லா­ளி­கிட்­டே­யி­ருந்து கழட்­டிக்­கிட்டு ஊருக்­குப் போனேன். ஊட்­டுப் பொம்­ப­ளை­யைச் சமா­தானப்­ப­டுத்தி நல்ல வார்த்தை சொல்லி, நாலு பவுன்லே அட்­டிகை, ஒரு மோதி­ரம் எல்­லாத்­தை­யும் வித்­தேன். இங்கே வந்து சேந்­துட்­டேன்.

"அக்­க­ரைச் சீமைக்கு வந்தா என்ன, சாக்­குச்­சாக்­காவா பணம் கட்ட முடி­யும்? மூட்டை தூக்க எவ்­வ­ளவு தெம்பு வேணுமோ அவ்­வ­ள­வு­தான் சாப்­பிட்­டேன். பெண்­டாட்டி பிள்­ளைக்­கும் துரோ­கம் பண்­ணல்லே. மாசம் பத்து ருவா மேனிக்கு அனுப்­பிச்­சுக்­கிட்டு வந்­தேன்.

"சண்டை வந்­தது. ரொம்­பப் பேர் பயந்­துக்­கிட்டு ஓடி­னாங்க. பீரங்கி, குண்டு, குத்து, வெட்டு ஒண்­ணும் பெரி­சாப் படலே எனக்கு. உசி­ரைக் கையிலே புடிச்­சுக்­கிட்டு இங்­கியே ஒட்­டிக்­கிட்­டேன். ஜப்­பான்­கா­ரன் ராஜ்­யத்­தை­யும் பாத்­தாச்சு. மறு­ப­டி­யும் நெஞ்­சிலே சம்­மட்டி அடிக்­கிறாப்­போல வெடி­யும் குண்­டும் வெடிச்­சுது. ஆனா என் உசிரு நின்­னுது. குருவி சேக்­க­றாப்­பலே சேத்த பண­மும் நின்­னுது. ஏ அப்பா பத்து வரு­சம்! நான் இங்கே வந்து பத்து வரு­சம் ஆயி­டிச்சு.

"எத்­தனை ஆபத்து, நடு­விலே எத்­தனை அதி­ரல்! ஆனா இந்த உசி­ருக் கவலை; பூதம் காக்­கிற மாதிரி பணம் காக்­கிற கவலை; இத்­த­னைக்­கும் நடு­விலே நான் சேந்­தாப்­போல் அஞ்சு நிமி­ஷம் சொர்­ணாம்­பாளை நெனைக்­காம இருந்­த­தில்லே. எனக்கே ஆச்­ச­ரி­யமா இருக்கு... உசி­ருக்கு ஆபத்து வரப்போ பொண்­டாட்டி, பிள்ளை ஞாப­கம் உங்­க­ளுக்கு வராதா? எனக்கு வல்லை அண்ணே. நான் அவ­ளைத்­தான் பளிச்­சுப் பளிச்­சினு நெனச்­சுக்­கிட்­டி­ருந்­தேன்.

"ஒரு பிரா­ணி­கிட்ட இதை நான் சொல்­லலே. இன்­னிக்கு அந்த ஆளு வந்­தப்­பு­றம் எனக்­குப் பொங்­கிப் பொங்கி வந்­திச்சு. என் நெஞ்சு வெடிச்­சுப் போகும்­போல ஆயி­டிச்சு. இப்ப கவ­ணை­யைத் திறந்து விட்­டிட்­டேன். அப்­பாடா!"

வன்னி பெரு­மூச்சுவிட்­டான். பத்து வரு­ஷச் செய்தி வெளியே பாய்ந்து ஓடி­ய­தும் சல­ச­லப்பு ஒய்ந்து அவன் நெஞ்சு அமை­தி­யாக நின்றது. பார்க் விளக்­கு­கள் மெள­ன­மாக எரிந்து கொண்­டி­ருந்­தன. இலை­கள் ஒய்ந்து உறங்­கின.

'ம்!' என்று உடல் விரிய ஒரு பெரு­மூச்­சு­விட்­டார் ஹோட்­டல்­காரர்.

"அம்­மாடா!" என்று சோர்­வைக் கழித்­தான் வன்னி. ஏழெட்டு மைல் நடந்­து­விட்­டாற்­போல் அவ­னுக்கு உடல் களைத்­து­விட்­டது.

"வன்­னி­யரே, இது ரொம்ப வேடிக்­கை­யான செய்தி. ஒரு­நாள் செல­வ­ழிக்­கிற பணத்­துக்­காக, பத்து வரு­ஷம் ராப்­ப­கலா உழைச்சு வயத்தை ஒடுக்கி ஓடாப் போறத்­துக்கு என்ன முடை? நீங்க மனு­ஷப் பொறவி இல்­லையா? வித்­தி­யா­சமா நெனச்­சுக்­கா­தீங்க. எனக்கு ஒண்­னும் புரி­யல்லே. நானும் யோசிச்சு யோசிச்­சுப் பாக்­க­றேன்," என்­றார் ஹோட்­டல்­கா­ரர்.

வன்னி பேச­வில்லை.

"அந்த ஒரு நாளிலே எல்­லாத்­தை­யும் தீத்­துப்­பிட்டு, மறு­ப­டி­யும் உடம்பை வேலைக்­குப் பூட்­டித்­தானே ஆக­ணும். பிழைக்­க­ணுமே, உசிர் வாழ­ணுமே!"

ஹோட்­டல்­கா­ரர் சரி­யா­கத் தன்­னைப் புரிந்­து­கொள்­ள­வில்லை என்று சந்­தே­கப்­பட்­டுக்­கொண்டே மேலும் அழுத்­திச் சொன்­னான் வன்னி, "அப்­பு­றம் உசிர் வாழ­னும்­னு­தான் என்ன முடை? உசிரே இல்­லாம இருந்­திட்டா?"

தொடர்ச்சி அடுத்த வாரம்

 
Article Hard Regwall
 

Register and read for free!

உங்கள் செய்தி வரம்பை எட்டிவிட்டீர்கள். மேலும் படிக்க இலவசக் கணக்கு தொடங்கவும்.
இன்று மேலும் 1 செய்திகளைப் படிக்கலாம். 
மேலும் படிக்க இலவசக் கணக்கு தொடங்கவும்.
 
 
ஏற்கெனவே பதிவுசெய்துள்ளீர்களா?
 
 

அண்மைய காணொளிகள்

 
 
Article Paywall 1
தடையற்ற சேவையைப் பெற, சந்தாதாரராகுங்கள்.
தொடக்க சலுகை - தனிநபர் பயன்பாட்டுக்கு மாதத்திற்கு $4.90 மட்டுமே! (ஒப்பந்தம் கிடையாது)
 
 
 
 
நாங்கள் தரமான செய்திகளை வழங்கவும் இந்த வட்டாரத்தில் தமிழ் வாசகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கவும், நீங்கள் சந்தா சேர்வது உதவும்.
 
இன்னும் ஒரு செய்தியை இலவசமாக வாசிக்க
தடையற்ற சேவைக்கு சந்தாதாரராகுங்கள். TM Icon
X

அதற்குள்ளாகவா? இந்தச் செய்திகளையும் படிக்கலாமே!

அதற்குள்ளாகவா?
இந்தச் செய்திகளையும் படிக்கலாமே!