ஒற்றை மஞ்சள் ரோஜா

பெருவிரைவு ரயிலின்

நடைமேடை தரைப் பாதையில்

யாருமற்றுத் தனியே

விழுந்து கிடக்கின்றது

ஓர் ஒற்றை மஞ்சள் ரோஜா !

பெருநகரில் பணி உழல

குதிகாலின் அடி உயர்த்தும்

காலணிகள் அழகணிந்து

குதிரை நடை ஒலியெழுப்பி

விறுவிறுவென நடந்து போன

யுவதியவள் தலையிலிருந்து,

தவறி விழுந்த மஞ்சள் ஒளியோ ?

காத்திருந்து காத்திருந்து

கைகளில் ஒரு தவம்போல் ஏந்தி

இறுதிவரை வந்திடாத

உடைந்து போன நேசத்தின்

கண் கசிந்தக் கண்ணீர்த் துளியோ ?

தந்தையுடன் கை கோர்த்துத்

தாவியாடிக் குதித்தபடி

பரபரப்பு நெரிசல் நடுவே

பறந்து செல்லும் பட்டாம்பூச்சி

தவறவிட்ட மென் கனவோ ?

இயற்கைபோல்

செயற்கை நெய்யும்

இயந்திர உலகில் பூத்த

மலரெனும் மாயப் பொருளோ ?

தோட்டத்தில் பூத்துக் குழுங்கிப்

பயணத்தில் மலர்ந்து சிரித்துப்

பாதியில் வழி பிரிந்த

திசை தொலைத்த ஒற்றைச் சிறகோ ?

வழிபாடோ… வாழ்த்துதலோ…

அலங்காரமோ… அடையாளமோ…

அன்போ… ஆசையோ…

எப்படி நீ பிரிந்து இங்கு

மிதிபடாமல் உறங்குகின்றாய் ?

எந்நேரமும் யார் கால்களோ

உனைக் கடக்க இதழ்கள் முறியலாம்…

எவரேனும் உனை எடுத்து ஓர் ஓரம்

ஒதுக்கி வைக்கலாம்…

இந்நாளின் இறுதியில் நீ

துப்புரவாய் துடைக்கப்படலாம்…

அதுவரை நீ,

யார் பூவோ ?

எங்கிருந்தோ இங்கு வந்தாய் !

பெருவிரைவு ரயில் மேடை

தரைப்பாதை மஞ்சள் மலரே…

நெப்போலியன்