மாணவர் முரசு
இ-பேப்பர்
- டி.என்.இமாஜான்
அதிகாலை நான்கு மணி. ஊரே போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ராயப்பனின் பழைய சைக்கிள் ‘கிரீச் கிரீச்’ என்று அழுதுகொண்டே வீதியை விட்டு வெளியேறியது.
ராயப்பனின் வயது ஐம்பதைத் தாண்டியிருந்தாலும், அந்த உடம்பு இன்னும் தளரவில்லை. அது உழைப்பால் செதுக்கப்பட்ட கல் சிலை.
முறுக்கேறிய நரம்புகளும், வெயிலில் கருகிய மேனியும் அவனது போராட்டத்தைப் பறைசாற்றின. அவனுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்: உழைப்பு. வீட்டில் மனைவி சாந்தி, முழங்கால் வலியால் அவதிப்பட்டுக்கொண்டே அவனுக்குக் கஞ்சி ஊற்றி வைத்திருப்பாள்.
“ஏங்க, உடம்பைப் பாத்துக்கோங்க. இன்னைக்கு ஒருநாள் லீவு போடக்கூடாதா?” என்று அவள் கேட்கும்போதெல்லாம், ராயப்பன் ஒரு புன்னகையை மட்டும் பதிலாகத் தந்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுவான். அந்தப் புன்னகையில் வலி இருந்தது, ஆனால் அதைவிட அதிகமாகப் பொறுப்பு இருந்தது.
அவர்களின் ஒரே மகன் சேகர். ஒரு பெரிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்ப்பதாக ஊருக்குள் பேச்சு. “உன் மகன் பெரிய ஆளாயிட்டான் ராயப்பா, இனி நீ ஏன் கஷ்டப்படணும்?” என்று கேட்பவர்களிடம், “அவன் நல்லா இருந்தா சரிதான்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தலையைத் தாழ்த்திக்கொள்வான்.
ராயப்பன் ஒரு கட்டுமானத் தளத்தில் சித்தாள் வேலை செய்பவன். சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், தலைக்குமேல் சிமெண்ட் சட்டிகளைச் சுமந்து கொண்டு ஏணியில் ஏறுவது அவனது அன்றாட வாழ்வு. அன்றைய தினம் வெயில் வழக்கத்தைவிட அதிகமாக இருந்தது.
மதிய உணவின் போது ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து கஞ்சியைத் திறந்தான். பழைய சோற்றுத் தண்ணீரை உறிஞ்சும்போது, அவனது கண்கள் கலங்கின. சாந்திக்கு ஒரு நல்ல சேலை எடுத்துத் தர வேண்டும், அவளது மருத்துவச் செலவுக்குப் பணம் சேர்க்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மகனிடமிருந்து ஒரு போன் அழைப்பு வராதா என்ற ஏக்கம்.
கடந்த இரண்டு வருடங்களாகச் சேகர் வீட்டிற்கு வரவில்லை. பணம் அனுப்புவதும் குறைந்துவிட்டது. போன் செய்தால், “பிஸியா இருக்கேன்” என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் உரையாடல் முடிந்துவிடும்.
“பெத்த மனம் பித்து, பிள்ளை மனம் கல்லு” - இந்த முதுமொழி ராயப்பனின் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
மாலையில் வேலை முடிந்து திரும்பும்போது, ராயப்பனின் உடல் நடுங்கியது. காய்ச்சல் அடிப்பதுபோல இருந்தது. ஆனாலும், ஓவர் டைம் வேலை பார்த்தால்தான் சாந்தியின் மாத்திரைக்குப் பணம் சேரும் என்பதால், இரவு வரை மண்ணள்ளிப் போட்டான்.
அடுத்த நாள் காலை, ராயப்பனால் படுக்கையை விட்டு எழ முடியவில்லை. காய்ச்சல் அதிகமாகிவிட்டது. சாந்தி பதறிப்போனாள். “நம்ம சேகருக்கு ஒரு போன் போடுங்கப்பா, அவன் வெளியூர்ல பெரிய இடத்துல இருக்கான்ல, ஏதாவது உதவி செய்வான்” என்று அழுதாள்.
ராயப்பன் தயக்கத்துடன் மகனின் எண்ணை அழைத்தான்.
“ஹலோ...” - சேகரின் குரல். ஆனால் அது பழைய கம்பீரத்துடன் இல்லை. ஏதோ ஒரு நடுக்கம் இருந்தது.
“சேகர்... அப்பா பேசுறேன்டா. கொஞ்சம் உடம்பு முடியல... முடிஞ்சா கொஞ்சம் பணம்...” ராயப்பன் இழுத்தான்.
மறுமுனையில் நீண்ட அமைதி. பிறகு ஒரு விக்கல் சத்தம். “அப்பா... நான்... நான் இப்போ வெளியூர்ல இல்லப்பா. ஊர் எல்லையில இருக்கிற அந்தப் பழைய சத்திரத்துல தான் இருக்கேன். உங்களைப் பார்க்க பயமா இருந்துச்சு...”
ராயப்பனும் சாந்தியும் அதிர்ந்து போனார்கள். உடனே ஓர் ஆட்டோவைப் பிடித்துச் சத்திரத்திற்கு ஓடினார்கள்.
அங்கே ஒரு மூலையில், அழுக்குத் துணிகளுடன், முகம் ஒட்டிப்போய் அமர்ந்திருந்தான் சேகர். அவனது இரண்டு கால்களும் கட்டுப்போடப்பட்டு, ஒரு சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான்.
அவர்களைப் பார்த்ததும் சேகர் கதறி அழுதான். “என்னை மன்னிச்சிடுங்கப்பா. மூணு மாசத்துக்கு முன்னாடி ஒரு விபத்துல என் கால்கள் போயிடுச்சு. வேலை போயிடுச்சு. உங்ககிட்ட எப்படிச் சொல்லுவேன்னு பயந்தேன். நீங்க கஷ்டப்பட்டு உழைச்சு என்னை ஆளாக்குனீங்க... ஆனா நான் இப்போ உங்களுக்கு பாரமா வந்து நிக்கிறேனே...”
சாந்தி மகனைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். ஆனால் ராயப்பன் மட்டும் அமைதியாக இருந்தான். அவனது கண்கள் கலங்கவில்லை. மாறாக, அதில் ஒரு புதிய வேகம் பிறந்தது.
அவன் சேகரின் தோளைத் தட்டினான். “யார் சொன்னது நீ பாரம்னு? பெத்தவங்களுக்குப் பிள்ளைங்க என்னைக்குமே பாரம் இல்லடா. உனக்குக் கால் போனா என்ன? உன் அப்பனுக்கு இன்னும் கை, கால் நல்லாதானே இருக்கு? நான் உழைப்பேன்... உன்னை மறுபடியும் நடக்க வைப்பேன்.”
அன்று மாலை...
மீண்டும் அதே ‘கிரீச் கிரீச்’ சத்தம். ராயப்பன் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் இன்று அவனது முகம் சோர்வாக இல்லை. பின்னால் சாந்தி அமர்ந்திருக்க, அவளது மடியில் சேகர் அமர்ந்திருந்தான்.
உலகமே அவனை ஒரு சாதாரண ‘உழைப்பாளி’ என்று பார்த்தது. ஆனால் அந்தப் பிள்ளைக்குத் தெரிந்தது, தன் தந்தை ஒரு ‘மகா கலைஞன்’ என்று. ஆம், அவர் கண்ணீரையும் வலியையும் மறைத்து, உழைப்பால் ஒரு குடும்பத்தையே தாங்கிப் பிடிக்கும் வித்தை தெரிந்தவர்.