சத்தம் இல்லா வலிகள்!

டி.என்.இமாஜான்

மழைக்காலத்து மாலைப் பொழுதுகளுக்கே உரித்தான ஒரு மந்தமான வெளிச்சம் அந்தச் சிறிய வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே தெரியும் தெருவிளக்கின் மங்கலான ஒளி, அறையினுள் அமர்ந்திருந்த சத்யனின் முகத்தில் விழுந்து மறைந்தது. அவன் கையில் ஒரு பழைய புகைப்படச் சட்டகம். அதில் அவன் மனைவி வீணா சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு வசீகரம் இருந்தது, ஆனால் இப்போது அந்தச் சிரிப்பு அவனுக்குள் ஒரு கூர்மையான முள்ளாய் தைத்துக் கொண்டிருந்தது.

சத்யன் மென்மையான சுபாவம் கொண்டவன். வீணாவுடனான அவனது பத்து ஆண்டுகாலத் திருமண வாழ்க்கை, பார்ப்பவர்களுக்கு ஓர் அழகான ஓவியம் போலத் தெரிந்திருக்கும். ஆனால், அந்த ஓவியத்தின் பின்னணியில் இருந்த கருப்பு நிறத்தை யாரும் கவனிக்கவில்லை.

வீணா அதிகம் பேசமாட்டாள். சத்யனும் அப்படியே. இருவருக்குமான உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் ஒற்றைச் சொல்லில் முடிந்துவிடும். “சாப்பிட்டாச்சா?”, “ம்..”, “தூங்கலாமா?”, “சரி”. இந்த மௌனத்தை சத்யன் ஒருவிதமான புரிதல் என்று நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால், அது புரிதல் அல்ல, அது ஒரு மெதுவான விஷம் என்பதை அவன் உணரத் தவறிவிட்டான்.

அவர்களின் வாழ்க்கையில் சத்தம் என்பது வெறும் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியிலிருந்தும், மின்விசிறியின் சுழற்சியிலிருந்தும் மட்டுமே வந்தது. மனதிற்குள் எழுந்த வலிகள் சத்தமில்லாமல் புதைக்கப்பட்டன. வீணா அவ்வப்போது ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். அவளது மௌனம் சத்யனைப் பயமுறுத்தியது, ஆனால், அவன் அவளிடம் “ஏன்?” என்று கேட்கத் துணியவில்லை. கேட்டால் எங்கே அந்த நிசப்தம் உடைந்து சண்டையாக மாறிவிடுமோ என்ற அச்சம் அவனுக்கு.

“வீணா, காபி வேணுமா?” என்று கேட்டால், அவள் மெல்லிய புன்னகையுடன் தலையசைப்பாள். அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் இருந்திருக்கலாம், ஆனால், சத்யன் அதை வெறும் சம்மதமாக மட்டுமே பார்த்தான்.

ஒருநாள் மாலை, சத்யனின் நண்பன் ராகுல் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். ராகுல் ஒரு கலகலப்பான மனிதன். அவன் வந்தாலே வீடு கலகலக்கும்.

“என்னடா சத்யா, வீடு என்ன இவ்வளவு அமைதியா இருக்கு? வீணா எங்கே?” என்று கேட்டவாறே சோபாவில் அமர்ந்தான் ராகுல்.

“உள்ளே இருக்கா ராகுல், இதோ கூப்பிடுறேன்” என்றான் சத்யன்.

வீணா வெளிவந்து ராகுலுக்குத் தேநீர் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் உள்ளே செல்ல முயன்றாள். ராகுல் அவளைத் தடுத்து, “என்ன வீணா, எப்படி இருக்கீங்க? சத்யன் உங்களை நல்லா பார்த்துக்கிறானா? இவன் ரொம்ப அமைதி, நீங்களாவது கொஞ்சம் பேசுங்களேன்” என்று விளையாட்டாகச் சொன்னான்.

வீணா ஒரு கணம் நின்றாள். அவள் கண்கள் லேசாகக் கலங்கியது போலத் தெரிந்தது. “எல்லாரும் அமைதியா இருக்கிறது தான் நல்லதுன்னு நினைக்கிறாங்க ராகுல். சத்தம் போட்டா தானே மத்தவங்களுக்குத் தொந்தரவு?” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

ராகுல் சத்யனைப் பார்த்து, “ஏன்டா, அவ பேச்சில் ஒரு விரக்தி தெரியுது, கவனிச்சியா?” என்றான். சத்யன் அதை அலட்சியமாகத் தட்டிவிட்டான். “அவ அப்படித்தான் ராகுல், கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்படுவா” என்றான்.

நாட்கள் நகர நகர, வீணாவின் மௌனம் இன்னும் அதிகமானது. அவள் உண்பதைக் குறைத்துக் கொண்டாள். தூக்கத்தில் அடிக்கடி திடுக்கிட்டு எழுவாள். சத்யன் அவளை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல நினைத்தபோதெல்லாம், “எனக்கு ஒன்னும் இல்லை, இது வெறும் அயர்ச்சி தான்” என்று மறுத்துவிட்டாள்.

அன்று ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. சத்யன் சில அலுவலக வேலைகளுக்காக வெளியே சென்றிருந்தான். திரும்பி வந்தபோது வீடு இருட்டாக இருந்தது. வழக்கமாக எரியும் வரவேற்பு அறை விளக்கு அணைந்திருந்தது.

“வீணா!” என்று அழைத்தான். பதில் இல்லை.

அறையினுள் சென்றான். வீணா கட்டிலில் படுத்திருந்தாள். அவளது முகம் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. ஏதோ ஒரு நிம்மதியான உறக்கத்தில் இருப்பது போலத் தெரிந்தாள். சத்யன் அவளை எழுப்ப முயன்றான். அவள் உடல் சில்லிட்டுப் போயிருந்தது.

பக்கத்திலேயே ஒரு கடிதம் இருந்தது. சத்யனின் கைகள் நடுங்கின. அதை எடுத்துப் படித்தான்.

“சத்யா, என் மௌனத்தை நீ புரிதல் என்று நினைத்தாய். ஆனால் அது என் இயலாமை. எனக்குள் இருந்த தனிமையின் சத்தம் உனக்குக் கேட்கவே இல்லை. உன்னோடு பேச வேண்டும் என்று நினைக்கும் போதெல்லாம், உன் மௌனம் என்னை மிரட்டியது. நாம் ஒரு கூரைக்குக் கீழே அந்நியர்களாக வாழ்ந்துவிட்டோம். சத்தமில்லாத வலிகள் என்னை மெல்ல மெல்லக் கொன்றுவிட்டன. இப்போது நான் நிரந்தரமான மௌனத்திற்குச் செல்கிறேன்.”

சத்யன் கதறி அழுதான். அவனது அழுகைச் சத்தம் அந்த வீட்டின் மௌனத்தை முதன்முதலாக உடைத்தது. ஆனால், அதைக் கேட்க வீணா அங்கில்லை.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, சத்யன் வீணாவின் அலமாரியை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவளது டைரி ஒன்று அவனது கையில் சிக்கியது. அந்த டைரியைப் புரட்டிய சத்யனுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

டைரியின் கடைசிப் பக்கத்தில் வீணா எழுதியிருந்தது:

“சத்யா, நான் உனக்கு எழுதிய கடிதம் ஒரு பொய். நான் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போவதில்லை. எனக்குத் தீராத நுரையீரல் புற்றுநோய் இருந்தது. வலி தாங்க முடியாமல் நான் துடித்தபோது கூட, உன்னிடம் சொன்னால் நீ உடைந்து போய்விடுவாய் என்று பயந்தேன். என் மௌனம் உன்னைப் பாதுகாப்பதற்காகவே தவிர, உன்னைத் தண்டிப்பதற்காக அல்ல. மருத்துவர் எனக்கு இன்னும் ஒரு வாரமே என்று சொல்லிவிட்டார். நான் இறப்பது உனக்கு வலியைக் கொடுக்கும், ஆனால் நான் தற்கொலை செய்துகொண்டதாக நீ நினைத்தால், என் மீது கோபம் வரும். அந்தக் கோபம் உன் சோகத்தைக் குறைக்கும் என்று நம்புகிறேன். என்னை மன்னித்துவிடு.”

சத்யன் அந்தத் தாளைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு கல்லாய் நின்றான். அவனது மௌனம் அவளைக் கொல்லவில்லை, அவளது அன்பு அவனைத் தன் பிரிவின் துயரிலிருந்து காக்க ஒரு பெரிய பழியைத் தன் மேல் சுமத்திக்கொண்டது.

சுற்றியிருந்த சுவர்கள் இப்போது சத்தமிட்டுச் சிரிப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனது கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீருக்கு இப்போது எந்தச் சத்தமும் இல்லை, ஆனால் அந்த வலி உலகின் அத்தனை சத்தங்களையும் விடப் பெரியதாக இருந்தது.