மாணவர் முரசு
இ-பேப்பர்
அன்புள்ள அம்மாவுக்கு,
இந்தக் கடிதத்தை நான் எங்கே தொடங்குவது, எப்படி முடிப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் பேனா முனைகள் வார்த்தைகளைத் தேடித் தடுமாறுகின்றன. கடந்த சில நாட்களாகவே உன்னை நினைத்தபடிதான் என் பொழுதுகள் நகர்கின்றன. என் ஒவ்வொரு அசைவிலும், என் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் உன் நினைவுகள் மட்டுமே நிறைந்திருக்கின்றன.
இன்றைக்கு எனக்கு மிகவும் முக்கியமான நாள் அம்மா. நான் நீண்ட நாட்களாகக் காத்திருந்த என் புதிய வேலையின் முதல் நாள். வழக்கம் போல் அதிகாலையிலேயே அலாரம் அடிப்பதற்கு முன்பாகவே என் கண்கள் விழித்துவிட்டன. படுக்கையில் இருந்து எழுந்ததும், என் கண்கள் எப்போதும் போல உன்னையே தேடின. ஆனால், என் நினைவுக்குள் மட்டுமே நீ இருந்தாய்.
உடனே, நம் சமையலறைப் பக்கம் என் கால்கள் தானாக நடந்தன. அங்கே நீ இல்லை. ஆனால், நீ காய்ச்சிய அந்தச் சுடச்சுட காபியின் மணம் மட்டும் இன்னும் அந்தச் சுவர்களில் தங்கியிருப்பதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நான் விழித்தெழும் போது, என் முகத்தில் வழியும் அந்தப் புன்னகைக்குக் காரணம் நீதானே அம்மா! என் கனவுகளுக்கு நீதான் அடித்தளமாக இருந்தாய். என் ஒவ்வொரு வெற்றிக்கும் உன்னுடைய அந்த நிம்மதியான புன்னகைதான் எனக்கு மிகப்பெரிய பரிசு.
அம்மா, உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? நான் பத்தாம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, கணக்குத் தேர்வுக்குப் பயந்து அழுது கொண்டிருந்தேன். என் அருகில் வந்து என் கண்ணீரைத் துடைத்து, “உன்னால் முடியும் கண்ணா, நீ என் புத்திசாலி மகன்” என்று என் தலையை நீ கோதிவிட்ட அந்த நொடி, என் உடலில் ஒரு புதிய பலம் பிறந்தது. அன்று முதல் இன்று வரை, நான் எத்தனையோ தடைகளைக் கடந்து வந்திருக்கிறேன். ஆனால், அந்தத் தடைகள் அனைத்தையும் கடக்கும்போதெல்லாம் உன் கைகள் என் தோளில் இருப்பதை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.
கடந்த வாரம் நம் வீட்டுப் பழைய பொருட்களைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, உன்னுடைய பழைய சேலை ஒன்று என் கையில் கிடைத்தது. அதை என் முகத்தில் ஒற்றிக் கொண்டபோது, உன் உடலின் மென்மையான வாசனை எனக்குள் பரவியது. அந்தச் சேலையை உடுத்தி, நீ பூஜை அறையில் விளக்கேற்றும் போது உன் முகம் எவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கும்! அந்த அழகிய முகத்தை, அந்த அன்பான குரலை நான் இனி எப்போது கேட்பேன் அம்மா?
இன்றைய நவீன உலகில், என் அலுவலக நண்பர்கள் அனைவரும் தங்கள் தாய்மார்களைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுவதைக் கேட்கும்போது, என் மனம் ஏனோ கனக்கிறது. அவர்களால் தங்கள் தாயிடம் நேரில் பேச முடிகிறது. ஆனால், என்னால் உன்னை நினைத்து மட்டுமே பார்க்க முடிகிறது. சில சமயங்களில், என் அலுவலக மேஜையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, என் கைபேசிக்கு உன் அழைப்பு வருவது போன்ற ஒரு மாயை எனக்குள் உருவாகிறது. உடனே எடுத்துப் பேசலாம் என்று பார்த்தால், அங்கே அமைதி மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.
வாழ்க்கை எவ்வளவு விசித்திரமானது அம்மா! நேற்று வரை நம்முடன் இருந்தவர்கள், இன்று நம் நினைவுகளில் மட்டுமே வாழ்கிறார்கள் என்பதை என்னால் இன்னும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நம்மை விட்டு நீ பிரிந்து சென்று இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் நீ என்னுடனேதான் இருக்கிறாய். இந்த இரண்டு வருடங்களாக நான் அடைந்த ஒவ்வொரு சிறிய வெற்றியும், எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு சவாலும் உன்னை மனதில் நினைத்தே நான் கடந்து வந்தேன்.
நீ எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த எளிமையும், நேர்மையும் தான் என்னை இந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்துள்ளது. எவர் மீதும் கோபம் கொள்ளாதே, எப்போதும் பிறருக்கு உதவி செய் என்று நீ எனக்குச் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது. நான் சம்பாதிக்கும் முதல் பணத்தை உன் கையில் கொடுத்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நான் எவ்வளவு ஆசைப்பட்டேன் தெரியுமா? ஆனால், அந்த ஆசை என் இதயத்தின் ஒரு மூலையிலேயே தங்கிவிட்டது.
இருப்பினும், நான் சோர்ந்துவிடவில்லை அம்மா. ஏனென்றால், நீ என்னுள் விதைத்த அன்பு ஒருபோதும் அழியாது. நான் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு கடினமான சூழ்நிலையிலும், உன் நினைவுகள் எனக்கு ஒளியாக இருக்கின்றன. நான் ஒரு நல்ல மகனாக இருக்க வேண்டும் என்று நீ ஆசைப்பட்டாய், அதே போல் ஒரு நல்ல மனிதனாக வாழ நான் தொடர்ந்து போராடுவேன்.
இந்தக் கடிதத்தை முடிக்கும்போது என் கண்கள் கலங்குகின்றன. ஆனால், என் இதயத்தில் ஓர் அமைதி குடியேறியிருக்கிறது. நீ எங்கே இருந்தாலும், என்னை ஆசீர்வதித்துக் கொண்டிருப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியும்.
அம்மா, இந்த உலகத்தில் உன்னை விட மேலாக எனக்கு வேறு எதுவும் இல்லை. என் இறுதி மூச்சு வரை உன்னை என் இதயத்தில் சுமப்பேன்.
என்றென்றும் உன் அன்பான மகன்,
கார்த்திக்
கடிதத்தை எழுதி முடித்ததும், ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் அதை மடித்து மேஜையின் மீது வைத்தேன். என் இதயத்தின் பாரம் சற்றே குறைந்த உணர்வு. அன்றைய தினம், எனக்குப் பதிவு தபால் ஒன்று வந்தது. அது என் பார்வையில் பட்டுத் திடுக்கிட்டேன்.
அது அம்மா எனக்கு எழுதிய கடிதம். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன், அம்மாவுக்கு நடந்த விபத்துக்குப் பிறகு மருத்துவமனையில் நான் அழுது கொண்டிருந்தபோது, அவரே எழுதிய கடிதம் அது.
கடிதத்தைப் பிரித்தேன். அதில் இப்படி எழுதியிருந்தது:
“என் அன்பு மகனே கார்த்திக்... நான் இந்த உலகத்தை விட்டுச் செல்லவில்லை. அன்று அந்த விபத்தில் நான் இறந்துவிட்டதாக மருத்துவர்கள் சொல்லி உண்மையை உன்னிடம் மறைத்தார்கள். நீ இதய நோயாளி என்பதால், என் இழப்பால் நிலைகுலைந்து போய்விடக் கூடாது என்பதற்காக, அவர்கள் என்னைப் பாதுகாப்பான வேறு ஒரு மருத்துவமனைக்கு மாற்றி சிகிச்சை அளித்து வந்தார்கள். உன்னைத் தியாகியாக மாற்றிப் பார்க்க ஆசைப்பட்டேன். நான் இப்போது நலமாக இருக்கிறேன். இதோ, உன் புதிய வேலையின் முதல் நாளான இன்று, நான் உன்னை நேரில் பார்க்க வந்து கொண்டிருக்கிறேன்...”
அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்தேன். அப்போது, ‘டொக் டொக்’ என்று கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது. இதயத் துடிப்பு எகிற, வேகமாக ஓடிச் சென்று கதவைத் திறந்தேன். வாசலில், என் வருகைக்காகப் புன்னகையோடு காத்திருந்தார் என் அம்மா!
கண்ணயர்ந்து சாய்ந்து படுத்திருந்த நான் திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். அருகில் அம்மாவின் கல்லறை!
டி.என்.இமாஜான்
