சில வரிகள் படித்ததும் கடந்து போவதில்லை. நம் உள்ளே தங்கி, வாழ்ந்து முடித்த நினைவுகளை மறுபடி மீட்டெழுப்புகின்றன. அணிலாடு முன்றிலாரின் ஆறு வரிகளும் அப்படிப்பட்டவை. பிரிவைச் சொல்ல வந்த கவிஞர், ஆளில்லாத வீட்டு முற்றத்தைக் காட்டுகிறார். அங்கே அணில்கள் விளையாடுகின்றன. காதலன் அருகிலிருந்தபோது தன் உலகம் திருவிழா கொண்ட ஊர் போல இருந்தது என்கிறாள் காதலி. அவன் இருப்பு அவளுக்கு அன்றாடச் சலிப்பிலிருந்து விடுதலை தந்த நாளாக இருந்தது.
அவன் பிரிந்ததும் அதே உலகம் மக்கள் போகும் அணில் ஆடும் முன்றில் ஆகிவிடுகிறது. கவனிக்க வேண்டியது அந்த அணிலை. நமக்குப் பாழான இடம் அதற்குப் பாழில்லை. நம் துயரம் அறியாமல் இயற்கை தன் போக்கில் ஓடுகிறது. அந்த விளையாட்டுதான் வெறுமையை ஆழமாக்குகிறது.
புலம்பில் போலப் புல்லென்று எனச் சொல்லுமிடத்தில் காதலியின் மேனியே முற்றமாகிறது. நினைவுகளைச் சுமந்து பொலிவிழந்து நிற்கிறது. அதைத் தோழியிடம் அவளே சொல்கிறாள். துயரத்துக்கு மொழி தரத் தெரிந்தவள். அவர் அகன்ற ஞான்றே என்பதில் காலம் ஒரே நாளுக்குள் சுருங்குகிறது. அவர் போன அன்றே உலகம் வேறாகிவிட்டது.
இன்றும் இந்த முற்றங்கள் இருக்கின்றன. மனிதர்கள் நிரம்பிய அடுக்குமாடி வீடுகளிலும், ஆயிரம் செய்திகள் வந்துபோகும் கைப்பேசித் திரையிலும் இருக்கின்றன.
தனிமை என்பது யாருமில்லாத நிலை அல்ல. நமக்கானவர் இல்லை என்பதை எல்லாவற்றிலும் உணரும் நிலை. காலம் கடந்தும் அந்த அணில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது, யாரையோ இழந்த மனம் ஒன்றில் அலைந்து திரிகிறது.
காதலர் உழையர் ஆகப் பெரிது உவந்து
சாறு கொள் ஊரின் புகல்வேன் மன்ற,
அத்த நண்ணிய அம் குடிச் சீறூர்
மக்கள் போகிய அணில் ஆடு முன்றில்
புலம்பில் போலப் புல்லென்று
அலப்பென் தோழி, அவர் அகன்ற ஞான்றே.
- குறுந்தொகை 41 | அணிலாடு முன்றிலார்
