'நாங்கள் புண்ணியவான்கள்'

'மாட்டோடு சேர்ந்து மாடாய் உழைக்கிறேன்'

இந்­தி­யா­வில் காளை மாடு­போல் பாவம் செய்த பிறவி இருக்க முடி­யாது. ஒவ்­வோர் உயி­ரி­ன­மும் அத­ன­தன் இனத்தை உற்­பத்தி செய்­து­விட்டு போய்ச் சேர­வேண்­டும் என்­பது உலக இயல்பு.

ஆனால் காளை மாட்டை இனப்­பெ­ருக்­கம் செய்ய முடி­யா­மல் தடுத்து அதைப் பல்­வேறு வேலை­களில் ஈடு­ப­டுத்­து­வது இப்­போது எவ்­வ­ளவோ குறைந்­து­விட்­டது என்­றா­லும் அந்த வழக்கம் அறவே ஒழிந்­து­வி­ட­வில்லை.

அத­னால்­தான், முற்­பி­ற­வி­யில் என்ன பாவம் செய்­ததோ இப்­பி­றவி யில் மாடாய்ப் பிறந்து இந்­தப் பாடு படு­கிறது என்று காளை மாட்­டைப் பார்த்து பரி­தா­பப்­ப­டு­வது உண்டு.

அதே­போல், வாயில்லா ஜீவனை வைத்து அதன் உழைப்­பில் பிழைக் கும் இவர்­க­ளுக்கு அடுத்த பிறவி யில் என்ன கதியோ என்று மாட்டு வண்­டிக்­கா­ரர்­க­ளைப் பார்த்து கரித்­துக்­கொட்­டு­வ­தும் உண்டு.

ஆனால் என் வண்டி மாடு­களும் சரி, நானும் சரி நாங்­கள் புண்­ணி­யம் செய்­த­வர்­கள் என்­கி­றார் கலி­ய­பெ­ரு­மாள், 75, என்ற ஒற்றை மாட்டு வண்­டிக்­கா­ரர். இவ­ரது வாழ்க்கை 10 வயது முதல் வண்டி, மாட்­டோ­டு­தான்.

வெங்­கையா நாயுடு-குஞ்­சம்­மாள் தம்­ப­திக்­குப் பிறந்த நான்கு பிள்­ளை­கள் ஒன்­றன்­பின் ஒன்­றாக சிறு வய­தி­லேயே இறந்­து­விட்­டன.

அடுத்­த­தாக கலி­ய­பெ­ரு­மாள் பிறந்து வளர்ந்து மூன்று வய­தா­ன­போது தந்தை வெங்­கையா நாயுடு வும் மாண்­டு­விட்­டார்.

"எங்­க­ளுக்­குத் தெரிந்த தொழில் கூலிக்கு குதிரை வண்டி, மாட்டு வண்டி ஓட்டி பிழைப்­ப­து­தான். என் வாழ்­வில் இது­நாள்­வரை பள்­ளிக்­கூ­டம் பக்­கம் ஒரு நாள்­கூட நான் எட்­டிப் பார்த்­த­தில்லை.

"பத்து வய­தி­லேயே வேலைக்­குப் போக வேண்­டிய நிலை. சிறு­வ­னாக இருந்­த­போதே நான் வேறு சில­ரி­டம் வேலைக்­குப் போனேன்.

"காலணா, அரை­யணா கூலி. (காலணா எனில் அப்­போ­தைய 3 காசு). பிறகு சிறு­கச் சிறுக பணம் சேர்த்து கொஞ்­சம் கட­னும் வாங்கி ஒரு மாட்­டை­யும் கூண்டு வண்­டி­யை­யும் வாங்­கி­னேன். ஏறக்­கு­றைய 20 வயது முதல் சொந்­த­மாக வண்டி ஓட்­டு­கி­றேன்.

"1950, 1960களில் ஆட்டோ ரிக்‌ஷா போன்ற வாக­னங்­கள் அவ்­வ­ள­வா­கக் கிடை­யாது. ஆகை­யால் மக்­கள் போக்­கு­வ­ரத்­திற்கு மாட்டு வண்டி, குதிரை வண்­டி­தான் கதி.

"பேருந்து நிலை­யத்­தில் இருந்து ஒன்று, இரண்டு கி.மீ. போக எட்டு அணா, பிறகு 2 ரூபாய் என்று கூலி கிடைத்­தது. மருத்­து­வ­மனை வச­தி­களும் அதி­கம் கிடை­யாது.

"கர்ப்­பி­ணி­கள், நோயா­ளி­களை மருத்­து­வ­ம­னைக்­குக் கொண்டு சேர்க்க வண்­டி­தான் வழி. கர்ப்­பி­ணி­களை ஏற்­றிச் சென்­ற­போது வழி­யில் என் ஒற்றை மாட்டு கூண்டு வண்­டி­யி­லேயே ஏறக்­குறைய 35 சுகப் பிர­ச­வங்­கள் நடந்து உள்­ளன.

"சில நேரங்­களில் கூலி­கூட வாங்­க­மாட்­டேன். இரவு, பகல் பார்க்­க­மாட்­டேன். வண்­டி­யில் பிறந்த பிள்­ளை­கள் இப்­போது பல இடங்­க­ளி­லும் வச­தி­யாக வாழ்­கி­றார்­கள். வழி­யில் என்­னைப் பார்த்­தால் வாழ்த்­தா­மல் போக­மாட்­டார்­கள்.

"அந்­தக் காலத்­தில் கூலிக்­குச் சேவை வழங்­கும் குதிரை வண்டி, மாட்டு வண்­டியை அதி­கா­ரி­கள் திடீ­ரென்று பரி­சோ­திப்­பார்­கள்.

"மாட்டை தார்க்­குச்­சி­யால் குத்­தக்­கூ­டாது. லாடம் தேய்ந்து இருக்­கக் கூடாது. சாட்­டையை மட்­டும்­தான் பயன்­ப­டுத்­த­லாம்.

"வண்­டி­யை­யும் சோதிப்­பார்­கள். சக்­க­ரங்­க­ளுக்கு எண்­ணெய் போட்டு வைத்­தி­ருக்க வேண்­டும்.

"அப்­போது ஆண்­டு­தோ­றும் உரி­மம் வாங்க வேண்­டும். ரூ.2 கட்­ட­ணம். பெரிய வில்லை ஒன்­றில் வண்­டிக்­கா­ரர் பெயர் பொறித்து இருக்­கும். அதை எப்­போ­தும் கையில் கட்டி இருக்க வேண்­டும்.

"இப்­ப­டி­யா­கச் சம்­பா­தித்­தேன். 1960களின் பிற்­ப­கு­தி­யில் திரு­ம­ணம். என் மனைவி குமா­ரிக்கு இப்­போது வயது 65 ஆகி­விட்­டது. எங்­க­ளுக்கு மூன்று மகள்­கள், இரண்டு மகன்­கள். எல்­லா­ரும் மண­மாகி நல்ல நிலை­யில் இருக்­கி­றார்­கள்.

"எங்­கள் சொந்த இடத்­தில் என் பிள்­ளை­கள் எங்­க­ளுக்கு வீடு கட்­டிக் கொடுத்­துள்­ள­னர். அதில்­தான் மனை­வி­யும் நானும் வசிக்­கி­றோம்.

"1970களின் பிற்­ப­கு­தி­யில் நிலைமை மாறி­யது. ஆட்டோ ரிக்‌ஷா வந்­தது. மாட்டு வண்­டித் தொழில் படுத்­தது. காலத்­திற்கு ஏற்ற நிலை­யி­லும் அது இல்லை.

"எனவே கூண்டு வண்­டியை விற்­று­விட்டு பார­வண்டி வாங்­கி­னேன். திரு­ம­ணத்­திற்கு வாழை மரங்­கள் ஏற்­றிச் சென்று கட்­டு­வது, சாமான்­க­ளைக் கொண்டுசெல்­வது போன்ற தொழில் மூலம் இன்­ன­மும் சம்­பா­திக்­கி­றேன்.

"ஒரு சோடி வாழை மரங்­களை வண்­டி­யில் ஏற்­றிச்­சென்று திரு­மண இடத்­தில் கட்­டு­வ­தற்கு இப்­போது வாழை மரங்­க­ளு­டன் சேர்த்து ரூ.1,200 கிடைக்­கும்.

"ஆனால் காலம் முன்­பு­போல் இல்லை. தொழி­லும் படுத்­து­விட்­டது. என் உட­லி­லும் தெம்பு போய்­விட்­டது. என் வாழ்க்­கைத் தொழி லில் 50, 60 மாடு­களை வாங்கி, விற்று இருக்­கி­றேன்.

"மாடு 10, 12 வயது வரை சளைக்­கா­மல் வேலை செய்­யும். வைக்­கோல், தீவ­னம், புண்­ணாக்கு உட்­பட போதிய தீனியை வைக்க வேண்­டும், பரா­ம­ரிக்­க­வேண்­டும்.

"என்­னி­டம் இப்­போது உள்ள மைசூர் மாட்­டுக்கு வயது மூன்­றரை. ரூ.20,000 கொடுத்து மூன்று­ஆண்டுகளுக்குமுன் வாங்­கி­னேன்.

"1960களில் மாடு விலை ரூ.50, ரூ.100தான். இப்­போ­தும் என் மாடு பாடு­பட தயா­ரா­கத்­தான் இருக்­கிறது. ஆனால் இந்த மாடு­தான் சண்­டித்­த­னம் பண்­ணு­கிறது," என்று தன்னை ஒரு மாடா­கக் குறிப்­பிட்டு திரு கலி­ய­பெ­ரு­மாள் கூறி­னார்.

"மாட்­டை­யும் வண்­டி­யை­யும் விற்­று­விட்டு கடை­சிக் காலத்தை அமை­தி­யாகக் கழிக்­கும்­படி மனைவியும் பிள்­ளை­களும் வலி­யு­றுத்­தாத நாளில்லை. ஆனால், வண்­டி­யும் மாடும் என்­னை­விட்­டுப் போனால் நான் படுத்­து­வி­டு­வேன்.

பத்து வயது முதல் வண்டி மாட்­டை­விட்டு நான் பிரிந்­ததே கிடை­யாது. ஆகை­யால், என் கடைசிக் காலம் வரை வண்­டி­யை­யும் மாட்­டை­யும் கைவி­ட­வே­மாட்­டேன்," என்கிறார் இவர்.

அப்­போ­தைய மண், கப்பி சாலை யாகட்­டும் இப்­போ­தைய தார், சிமெண்ட் சாலை­யா­கட்­டும் என் தொழி­லில் நான் விபத்து என்று எதை­யும் சந்­தித்­ததே இல்லை.

"காற்று மாசின்றி, இடை­யூ­றின்றி வாழ்க்­கைச் சக்­க­ரத்­தில் நானும் எனது மாடும் சுழன்­று­கொண்டே இருக்­கி­றோம். நானும் என் மாடு­களும் செய்து உள்ள உத­வி­க­ளால் அப்­போ­தும் இப்­போ­தும் எங்­க­ளைப் பல­ரும் வாழ்த்­து­கி­றார்­கள்.

"அந்த வாழ்த்­து­க­ளால் நானும் சரி, எனது மாடும் சரி, நாங்கள் பாவ­மூட்டை சுமக்­காத புண்­ணி­ய­வான்­கள் என்­ப­தில் ஐய­மில்லை," என்­கிறார் திரு கலி­ய­பெ­ரு­மாள்.