தீபாவளி

செவ்வாய்க் கிரகத்திற்குச் செல்பவனைப் போலத்தான் சிங்கப்பூரின் சாங்கி விமான நிலையத்திலிருந்து ஆஸ்திரேலியா நோக்கி நகர்ந்தது சுதாகரனின் குடும்பம். கம்போங் பாருவின் அமைதியான தெருக்களில், அந்தப் பழைய மூன்று அறை வீட்டின் சுவர்கள் எத்தனை எத்தனையோ தலைமுறைச் சிரிப்புகளையும் தீபாவளிச் கொண்டாட்டங்களையும் சுமந்தவை.

சுதாகரனின் தந்தை சரவணனுக்கு வயது அறுபதுக்கு மேல் ஆகிறது. தாயார் சரஸ்வதியும் கணவரோடு சேர்ந்து அந்த வீட்டின் மூலைமுடுக்குகளில் எல்லாம் தன் உழைப்பைக் கொட்டியவர். ஆனால், இந்த முறை நிலைமை வேறு. ஆண்டின் தொடக்கத்தில் வந்த வேலை மாற்றல், சுதாகரனை அவன் மனைவி சத்யா மற்றும் இரண்டு பிஞ்சுப் பிள்ளைகளுடன் ஆஸ்திரேலியாவின் பிரிஸ்பேன் நகருக்கு நகர்த்திவிட்டது.

“அத்தை... உங்க கையால முறுக்கும் அதிரசமும் இல்லாம இந்தத் தீபாவளி எப்படி இருக்கப் போகுதுன்னு தெரியல,” என்று வீடியோ காலில் சத்யா பேசும்போது, அவள் தொண்டையை அடைத்தது.

திரைக்கு மறுபுறம், சரஸ்வதியின் கண்கள் கலங்கின. தன் மகனையும் பேரக் குழந்தைகளையும் அணைத்துக்கொள்ள முடியாத ஏக்கம் ஒருபுறம் என்றால், இந்த வீட்டின் வராண்டாவில் எப்போதும் பரிமாறப்படும் பலகார வாசனையும், அக்கம்பக்கத்து வீடுகளின் கூட்டமும் இல்லாத வெறுமை மறுபுறம் அவர்களை வாட்டியது.

“கவலைப்படாதம்மா சத்யா! அங்கே நீங்க உங்க வீட்ல தீபாவளியைக் கொண்டாடுங்க. நாங்க இங்கே உங்க மாமா கூட தனியா பாத்துக்கிறோம்,” என்று சரஸ்வதி சமாளித்தாலும், உள்ளம் பதைபதைத்தது.

வழக்கமாக, தீபாவளிக்கு முந்தைய வாரத்தில் சரவணனின் வீடு ஒரு திருவிழாக்கோலம் பூண்டுவிடும். பத்துப் பக்கத்து வீடுகளுக்கு மேல் தட்டுகளில் பலகாரங்களை அடுக்குவதும், “சாப்பிட்டுப் பாருங்க அண்ணே, எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க” என்று ஓடோடிச் செல்வதும் வழக்கம். ஆனால் இன்று? அந்த மூன்று அறை வீடு வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. சரவணன் தன் மடியில் கைப்பேசியை வைத்துக் கொண்டு, கடந்த ஆண்டு சுதாகரன் தமக்கு வெடித்துவிட்ட பட்டாசுகளின் சாம்பலை இன்றும் மனதுக்குள் அணைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

அதே பிளாக்கின் அதே தளத்தில்தான் வசித்து வந்தனர் மரியம் சுவா தம்பதியினர். மலாய்-சீன பாரம்பரியக் கலப்பான அந்தக்குடும்பம், கம்போங் பாருவின் பாரம்பரியத்தை முழுமையாக உள்வாங்கியவர்கள். சுதாகரனின் குடும்பத்துடன் அவர்கள் காட்டிய பாசம் எல்லை கடந்த ஒன்று.

சுவாவிற்கு இந்தியச் சமையல் கலை மீது அலாதியான பிரியம். குறிப்பாக, சரஸ்வதி செய்யும் மட்டன் பிரியாணியும் முறுக்கும் என்றால் அவருக்கு உயிர்.

தீபாவளிக்கு மூன்று நாள்களுக்கு முன்பு, சுவா அந்தத் தளத்தைக் கடந்து செல்லும்போது சரவணனின் வீட்டின் கதவு சாத்தியிருந்தது. வழக்கமாக அந்த நேரத்தில் கேட்கும் மிக்ஸி சத்தமோ, அப்பளம் வறுக்கும் மணமோ வரவில்லை. அவர் தயக்கத்துடன் மணியை அழுத்தினார்.

கதவைத் திறந்த சரவணனின் முகம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் மிகவும் சுருங்கிப் போய், சோர்ந்து போயிருந்தது.

“என்ன அண்ணே? உடம்பு சரியில்லையா? இன்னும் பலகார வேலையெல்லாம் ஆரம்பிக்கல போலிருக்கே?” என்று அக்கறையோடு விசாரித்தார் சுவா.

சரவணன் பெருமூச்சுடன் தன் நிலையைச் சொன்னார். “தம்பி... சுதாகரன் குடும்பம் அங்கே ஆஸ்திரேலியா போய்விட்டது. எங்களுக்கும் வயதாகிவிட்டது. இந்தத் தள்ளாத வயசுல தனியா எதைச் செய்றது? சமைக்கக் கூட கை ஓடல தம்பி.”

சுவாவின் முகம் வாடியது. பக்கத்தில் வந்து நின்ற மரியமும் அதைக் கேட்டு வருந்தினார்.

“என்ன அண்ணே இப்படிச் சொல்றீங்க? சுதாகரன் இல்லன்னா என்ன? நாங்க இருக்கோம்ல! உங்க தீபாவளி எங்கள் தீபாவளி இல்லையா?” என்று உறுதியோடு சொன்னார் சுவா.

அன்று மாலையே, தங்கள் சமையலறையைத் தீபாவளித் தொழிற்சாலையாக மாற்றினார்கள் அந்தத் தம்பதியினர். மரியம் மாவு பிசைய, சுவா அடுப்படியில் நின்று முறுக்கு சுட்டார். பக்கத்து வீடுகளுக்குக் கொடுக்கும் பலகாரங்களை இந்த முறை சரவணனுக்காகவும் சேர்த்துத் தயாரிக்கத் தொடங்கினர். மதங்களும் மொழிகளும் மனிதர்களைப் பிரித்தாலும், ஒரு பிடி அன்பும் அக்கறையும் அனைவரையும் ஒரே நூலில் கோக்கும் என்பதை அந்தச் சிறிய சமையலறை நிரூபித்துக் காட்டியது.

பலகாரங்கள் தயாராகிவிட்ட மகிழ்ச்சியில் சரவணன் தன் வீட்டின் வராண்டாவை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தார். சரஸ்வதியும் சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு, வெளிநாட்டில் இருக்கும் தன் மகனுடன் பேசுவதற்காகத் தயாரானார்.

அப்போதுதான் அந்தப் பேரதிர்ச்சி நிகழ்ந்தது.

திடீரெனத் தளத்தில் ஒரு கடுமையான புகைமூட்டம் பரவியது. கூடவே ஒரு தீயைப் பற்றிய எரிச்சலும் நெடியும் மூக்கைத் துளைத்தது.

“ஐயோ! எங்கேயோ தீ விபத்து!” என்று கத்தினாள் சரஸ்வதி.

மரியமும் சுவாவும் உடனடியாக ஓடி வந்தனர். புகை வந்தது வேறு எங்குமில்லை; அதே பிளாக்கில் கீழே உள்ள முதியவர் திரு. ராமசாமியின் வீட்டிலிருந்துதான். ராமசாமிக்கு வயது எழுபதுக்கு மேல் ஆகிறது. தனித்து வசிக்கும் அவர், தீபாவளிக்காக முன்கூட்டியே விளக்கேற்றிவிட்டுத் தூங்கிவிட்டாரோ அல்லது சமையல் அறையில் அடுப்பை அணைக்க மறந்துவிட்டாரோ என்னவோ, வீட்டின் சமையல் பகுதி முழுவதும் தீப்பிடித்துக் கொண்டது.

“அய்யோ! தாத்தா உள்ளே இருக்காரே!” என்று கத்தினார் சுவா.

தீ வேகமாகப் பரவத் தொடங்கியது. பிளாக்கில் இருந்த மற்றவர்களும் பதறி அடித்து வெளியே ஓடிவந்தனர். மின் இணைப்பு உடனடியாகத் துண்டிக்கப்பட்டது. லிப்ட் வேலை செய்யவில்லை. படிகளில் மக்கள் முண்டியடித்துக்கொண்டு ஓடினர்.

சரவணனால் ஓட முடியவில்லை. அவர் மூச்சுத் திணறினார். “என் மருமகள் கொடுத்த அந்தப் பழைய போட்டோ ஆல்பம் உள்ளே இருக்கே...” என்று அவர் பதைபதைத்தார்.

“அண்ணே! அதைப் பத்தி இப்போ யோசிக்காதீங்க, உயிர்தான் முக்கியம்!” என்று சுவா சரவணனைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்குத் தள்ள முயன்றார்.

ஆனால், நிலைமை கைமீறிப் போய்க் கொண்டிருந்தது. தீயணைப்பு வண்டி வருவதற்கு இன்னும் சில நிமிடங்கள் ஆகும். ராமசாமியின் வீட்டின் கதவு உள்பக்கமாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தது. தீயின் வீச்சுக்கு அந்தக் கதவு வெடித்துத் சிதறும் நிலையில் இருந்தது.

“உள்ளே யாராவது இருக்கீங்களா?” என்று சுவா கத்தினார். உள்ளிருந்து ராமசாமியின் பலகீனமான இருமல் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

அந்த இக்கட்டான வினாடியில், சுவா ஒரு துணிச்சலான முடிவெடுத்தார். பக்கத்து வீட்டிலிருந்த தீ அணைப்பானை எடுத்துக்கொண்டு ராமசாமி வீட்டின் கதவை நோக்கிப் பாய்ந்தார். மரியமும் அவரைத் தடுத்துப் பார்த்தார்; ஆனால் கணவனின் உறுதியைக் கண்ட அவர் அமைதியாகி, தன் பங்கிற்குத் தண்ணீர்க் குடங்களைச் சுமந்து வந்தார்.

சரவணன் தன் தள்ளாத வயதையும் பொருட்படுத்தாமல், மற்றவர்களின் உதவியோடு தீயணைப்புத் துறையினருக்குத் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டார்.

இதற்கிடையில், ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்த சுதாகரனுக்கு அந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் ஒரு நண்பர் மூலம் சிங்கப்பூர் பிளாக்கில் தீ விபத்து என்ற செய்தி எட்டியது. “அப்பா... அம்மா...” என்று அலறியடித்தபடி சுதாகரன் அடுத்த விமானத்திற்குப் பதிவு செய்யத் தொடங்கினான். அங்கே சத்யாவும் குழந்தைகளும் அழுதுகொண்டே பிரார்த்தனை செய்தனர்.

சுவா கதவை உதைத்துத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தார். புகை மண்டலம் எங்கும் நிறைந்து மூச்சுத் திணற வைத்தது. தரையில் மயக்க நிலையில் கிடந்த ராமசாமியை சுவா தன் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு வெளிவந்தார். அதே நொடியில் தீயணைப்பு வண்டியின் சைரன் சத்தம் காதுகளைப் பிளந்தது.

தீயணைப்பு வீரர்கள் உடனடியாகச் செயல்பட்டுத் தீயை முழுமையாக அணைத்தனர். பெரும் சேதம் தவிர்க்கப்பட்டது. ராமசாமி அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டார்; மருத்துவர்கள் அவர் உயிர் பிழைத்துவிட்டதாகத் தெரிவித்தனர்.

தீபாவளித் திருநாள் விடிந்தது.

ஆனால், இந்த முறை அந்தப் பிளாக்கில் தீபாவளி என்பது வெறும் பலகாரங்களோடு நின்றுவிடவில்லை. அது உயிரைக் காப்பாற்றிய மனித நேயத்தின் திருவிழாவாக மாறியிருந்தது.

ராமசாமி மருத்துவமனையில் நலமாக இருப்பதாகத் தகவல் வந்ததும், சரவணனின் முகத்தில் நிம்மதிப் புன்னகை மலர்ந்தது. சுவா மற்றும் மரியம் தம்பதியினர் தயாரித்த தீபாவளிப் பலகாரத் தட்டை எடுத்துக்கொண்டு, சரவணன் தன் மனைவி சரஸ்வதியுடன் பக்கத்து வீடுகளுக்குச் சென்றார்.

“இந்தாங்க... சுவா செஞ்ச பலகாரமும் எங்க அன்பும்,” என்று சரவணன் கொடுக்க, அக்கம்பக்கத்து மக்கள் அனைவரும் நெகிழ்ந்துபோய் அவர்களை ஆரத்தழுவி வாழ்த்தினர். மலாய், சீனம், இந்தியர் என்ற பேதங்களைத் தாண்டி, அந்தத் தளம் முழுவதும் ஒரு குடும்பமாக மாறியிருந்தது.

அப்போது, சரவணனின் கைப்பேசி ஒலித்தது. காணொளி அழைப்பில் சுதாகரனும் சத்யாவும் சிரித்த முகத்துடன் தோன்றினர்.

“அப்பா! தாத்தா காப்பாற்றப்பட்டார்னு செய்தி கேட்டோம். நீங்களும் அம்மாவும் பத்திரமா இருக்கீங்களா?” என்று சுதாகரன் கேட்க, சரவணன் கேமராவைத் திருப்பிச் சுற்றிலும் இருந்த மனிதர்களைக் காட்டினார்.

சுவாவும் மரியமும் கைப்பேசியை நோக்கிச் சிரித்துக்கொண்டே கைகளை அசைத்தனர்.

“சுதாகரன்... எல்லைகளும் நாடுகளும் நம்மைப் பிரிக்கலாம்; ஆனா மனித நேயமும் அன்பும் நம்மை எப்பவும் ஒண்ணாவே வச்சிருக்கும்டா. இந்தத் தீபாவளி எனக்கு மறக்க முடியாத தீபாவளி!” என்றார் சரவணன், கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீருடன்.

அந்த மூன்று அறை வீட்டின் சிறிய வராண்டாவில் ஏற்றிய அகல் விளக்குகளின் வெளிச்சம், வெறும் சுவர்களை மட்டும் ஒளிரச் செய்யவில்லை; மனித மனங்களில் இருந்த இருளையும் அகற்றி, நிரந்தரமான இன நல்லிணக்கத்தின் தீபத்தை ஏற்றி வைத்தது. தீபாவளிப் பட்டாசுகளின் சத்தத்தைவிட, அங்கே உயர்ந்தது மனித நேயத்தின் பேரொலிதான்!

சிங்கப்பூரின் புகழ்பெற்ற மருத்துவமனையின் அவசரப் பிரிவு வாசல். வெள்ளை நிறச் சுவர்களும், மருந்து வாசனையும் நிறைந்த அந்த இடத்தில், முதியவர் ராமசாமியின் உடல்நிலையில் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது. காப்பாற்றப்பட்ட நிம்மதியில் சரவணனின் கண்கள் குளமாயின.

“அண்ணே, தாத்தா கண் திறந்துட்டாரு. உங்களைப் பார்க்கணுமாம்,” என்று செவிலியர் வந்து சொன்னார்.

சரவணனும் சுவாவும் அறைக்குள் நுழைந்தனர். படுக்கையில் சோர்வுடன் சாய்ந்திருந்த ராமசாமி, மெல்லிய சிரிப்புடன் தன் கைகளை நீட்டினார்.

“தம்பி... என் முட்டாள்தனத்தால என் உயிரும் போயிருக்கும், இந்தப் பிளாக்கே தீக்கிரையாகியிருக்கும். நீ மட்டும் சரியா நேரத்துக்கு வரலைன்னா... என்னால பேச முடியல,” என்று ராமசாமியின் குரல் தழுதழுத்தது.

சுவா உடனே அவர் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, “தாத்தா, என்ன இது பேச்சு? நீங்க எங்க தாத்தா மாதிரி. தீபாவளி நாளில போய் சோகமான பேச்செல்லாம் பேசக்கூடாது. இந்தாங்க, மரியம் வீட்ல ஸ்பெஷலா செஞ்சு அனுப்பின சூடான ரசகுல்லா,” என்று கூறி ஒரு சிறிய கிண்ணத்தை நீட்டினார்.

ராமசாமி கண்கலங்கிப் போனார். பல ஆண்டுகளாகத் தனிமையிலும் அமைதியிலும் வாழ்ந்துவந்த அவருக்கு, மதம், இனம் கடந்து தன் உயிரைக் காப்பாற்றிய இந்த மனிதர்களின் அன்பு ஓர் அற்புதமான மருந்தாக அமைந்தது. அந்த மருத்துவமனை அறையே ஒரு சிறிய தீபாவளிப் பந்தலாக மாறியது.

பிரிஸ்பேன் நகரின் நவீன அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு. வெளியே ஜில்லென வீசும் காற்று. சத்யா சமையலறையில் மும்முரமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். சிங்கப்பூரில் நடந்த தீ விபத்துச் செய்தி கேட்டுப் பதறிப்போனவளுக்கு, இப்போது மாமனார் மற்றும் தாத்தா நலமாக இருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி வந்ததும் தான் உயிர் திரும்பியது போலிருந்தது.

“அம்மா, தாத்தா நல்லா இருக்காங்களா?” என்று ஓடிவந்தான் மூத்த மகன்.

“ஆமாம் கண்ணா, தாத்தாவும் பக்கத்து வீட்டு அங்கிளும் ரொம்பத் தைரியமானவங்க. அதனாலதான் எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சது,” என்ற சத்யாவின் கண்களில் பெருமை மின்னியது.

ஆஸ்திரேலிய மண்ணில் சிங்கப்பூரின் மணம் பரவ வேண்டும் என்று அவள் முடிவு செய்தாள். அம்மா சரஸ்வதி போனில் சொல்லிக் கொடுத்த அதே செய்முறையில் முறுக்கு சுடத் தொடங்கினாள். பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் ஆஸ்திரேலியத் குடும்பமான ஜான் தம்பதியினரை அவள் தீபாவளிக்கு அழைத்திருந்தாள்.

“இது என்ன பலகாரம் சத்யா?” என்று கேட்ட ஜானிடம், “இது இந்தியாவோட பாரம்பரிய முறுக்கு. இதைச் சாப்பிட்டீங்கன்னா நீங்களும் இந்தியர் ஆகிடுவீங்க!” என்று சத்யா சிரிக்க, அந்த வீடே குழந்தைகளின் கலகலப்பான சிரிப்பால் அதிர்ந்தது. கடல் கடந்து சென்றாலும், பண்பாட்டின் வேர்கள் ஒருபோதும் அறுபடுவதில்லை என்பதை அந்த விழா நிரூபித்தது.

சிங்கப்பூரில் உள்ள கம்போங் பாரு பிளாக்கில், தீபாவளி மாலைக் கொண்டாட்டம் களைகட்டத் தொடங்கியது. வழக்கமாக சுதாகரனின் வீடுதான் இத்தகைய கொண்டாட்டங்களுக்கு மையம். இந்த முறை, அந்தப் பொறுப்பை மரியமும் சுவாவும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

பிளாக்கின் பொது வராண்டாவில் பெரிய மேசைகள் போடப்பட்டன. மலாய் இனத்தைச் சேர்ந்த மரியம், சீன இனத்தைச் சேர்ந்த சுவா, மற்றும் இந்தியத் தம்பதியரான சரவணன் - சரஸ்வதி ஆகியோர் இணைந்து ஒரு பெரிய சமையல் மேடையை உருவாக்கினர்.

“அண்ணி, இந்த மசாலா சரியா இருக்கா பாருங்க,” என்று மரியம் கேட்க, அதை ருசித்துப் பார்த்த சரஸ்வதி, “பிரமாதம்! எங்க வீட்டுக்காரர் செய்ற பிரியாணி டேஸ்ட் அப்படியே வந்திருக்கு!” என்று பாராட்டினாள்.

அங்கு மதம், இனம், மொழி என்ற எல்லைகள் முற்றிலுமாகத் தகர்க்கப்பட்டிருந்தன. சீனப் பாரம்பரிய உடையில் வந்த சில சீனக் குடும்பங்களும், மலாய் பாரம்பரிய உடையில் வந்த நண்பர்களும் ஒருவருக்கொருவர் “ஹேப்பி தீபாவளி” என்று வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக்கொண்டனர். முதியவர் ராமசாமியும் மருத்துவமனையில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகி, தன் கைத்தண்டின் உதவியோடு அந்த மகிழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள வந்தார்.

சரியாகச் சிங்கப்பூர் நேரம் இரவு ஏழு மணிக்கு, பெரிய எல்.இ.டி திரையில் ஆஸ்திரேலியாவில் உள்ள சுதாகரனின் குடும்பத்துடன் வீடியோ கால் இணைக்கப்பட்டது.

“அப்பா! அம்மா! இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள்!” என்று சுதாகரனும் சத்யாவும் ஒரே குரலில் கத்தினார்கள்.

திரைக்கு மறுபுறம், அந்தப் பிளாக்கில் ஒன்றுகூடி இருந்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் திரையை நோக்கி கைகளை அசைத்து ஆரவாரம் செய்தது. மரியமும் சுவாவும் கேமராவை நோக்கி வந்து, “ஹலோ சுதாகரன்! உங்க வீட்டின் தீபாவளிப் பாரம்பரியத்தை நாங்க இந்த முறை பக்காவா காப்பாத்தியிருக்கோம்!” என்று கலகலப்பாகச் சிரித்தனர்.

சரவணன் தன் கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துக்கொண்டே, “சுதாகரன்... நீ ஊர்ல இல்லன்னு நாங்க கவலைப்பட்ட ஒரு நிமிடம் கூட இப்போ இல்லடா. உலகத்துல எங்கே இருந்தாலும் மனிதர்கள் ஒருத்தருக்கொருவர் அன்போடு இருந்தா, அதுவே சொந்த வீடுதான்,” என்றார் கம்பீரமாக.

குழந்தைகள் திரையில் உள்ள தாத்தா பாட்டியைக் கண்டதும் குதித்துக் குதித்து மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர். தொழில்நுட்பம் உலகைச் சுருக்கியிருந்தாலும், மனித மனங்களை இணைத்த அந்தச் சமையலும் அன்பும் இணையற்றவை.

இரவு நேரம் மெல்ல நெருங்கியது. பிளாக்கின் வராண்டா முழுவதும் மின் விளக்குகளும் அகல் விளக்குகளும் அணிவகுத்து நின்றன. வெடிச்சத்தங்கள் வானில் வண்ணக் கோலங்களை உருவாக்கின.

சுவாவும் சரவணனும் இணைந்து பிளாக்கின் மையப் பகுதியில் ஒரு பெரிய குத்துவிளக்கை ஏற்றி வைத்தார்கள். அந்த ஒளியின் பிரகாசம் அந்தத் தளம் முழுவதையும் ஜொலிக்கச் செய்தது.

ராமசாமி தன் கைகளால் சுற்றியிருந்த குழந்தைகளுக்கு இனிப்புகளை வழங்கினார். “இந்தத் தீபாவளி எனக்கு மறுபிறவி கொடுத்த தீபாவளி. மனித நேயம்தான் மனிதனின் உண்மையான மதம் என்பதை இவங்க எனக்கு உணர்த்திவிட்டார்கள்,” என்றார் நெகிழ்ச்சியுடன்.

ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்து கைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்த சத்யா, “எங்கிருந்தாலும் நமது பண்பாடும் மனிதநேயமும் நம்மை எப்போதும் இணைத்தே வைத்திருக்கும் போலிருக்கு,” என்றாள்.

ஆம், தீபாவளியின் உண்மையான நோக்கம் புத்தாடை அணிவதோ பட்டாசு கொளுத்துவதோ மட்டுமல்ல; அடுத்தவன் துயரத்தில் பங்கெடுத்து, அவனுடைய இருளை நீக்கி, அகத்திலும் புறத்திலும் அன்பின் ஒளியை ஏற்றுவதுதான்.

சிறுகதை: டி.என்.இமாஜான்